De eigenaresse van hond Pink, heeft mij gevraagd om licht te schijnen op haar nerveuse hyperfocus gemoedstoestand. 

Pink vertelt mij direct dat ze eigenlijk altijd bang is. Ze laat mij hoge bergen zien, waar het heel koud kan zien.  De eigenaresse vertelt later dat ze uit Bulgarije komt. Vermoedelijk is zij daar in het grensgebied  geboren. 
“Mijn moeder is een werkhond voor de herder, een Anatolische herder", zegt Pink. Haar moeder had de taak om de schapen en de geiten veilig bijeen te houden. Deze Anatolische herder is een goede werkhond,  ze is waaks en karaktervol en bijzonder trots op haar taak. Hoewel Pink geen zuivere Anatolische herder is, lijkt zij op haar moeder qua karakter, stoer en onafhankelijk. En juist dát stoere waakse karakter botst met haar onzekerheid en angst die voortkomt uit haar ervaringen in de mensen wereld. Ze laat mij een houten schuur zien , waar zij woonden. Een pak stro op de grond waar haar moeder met haar pups leefde. De moeder was blij met haar pups en was erg zorgzaam. Voor de herder was het fokken van deze pups een broodnodige
inkomsten bron. De woonsituatie in de schuur was niet zo n geweldige omgeving om te socialiseren, om de mensen wereld mee in te gaan. De herder kwam wel met enige regelmaat voeren, maar dat was het. De moeder moest vrij vlot weer aan het werk, de pup+s werden in een koop door een handelaar opgekocht waar zij in een andere schuur werden geplaatst, samen me andere honden.  Pink was de laatste uit  het nest die daar vertrok.

In de schuur werden enkele borden eten neergezet voor alle honden. Het was niet genoeg en alleen door te vechten kreeg je iets binnen.  Pink, die niet de meest dominante hond is, had steevast te weinig voedsel.  Ze leerde wel om er als de kippen bij te zijn. Ze laat me witte pap zien (soort bambix) van geitenmelk en brood. Uiteindelijk was ze als enige over van haar oorspronkelijke nest en werd ze te groot. Ze laat me voelen dat als je een bepaalde leeftijd en gewicht hebt, je te oud bent om goed getraind te worden en dus onverkoopbaar.

Dus kwam ze bij een dierenasiel terecht. Ik reageer naar haar dat het best vriendelijk was van de handelaar om haar naar een opvang te brengen. "Nee," zegt Pink, "wij waren overschot!” Met een drietal ander pups (uit andere nesten) zijn zij gedumpt bij deze opvang. 
Vermoedelijk werd zij door haar lieve, zachtaardige karakter ongeschikt geacht voor het harde werk, wat haar 'overschot' maakte. Maar juist deze zachte eigenschoppen zijn prettig in Nederland bij haar huidige eigenaar. 

Daarna volgden veel reis bewegingen waarvan Pink niet meer weet wat en waar en vooral waarom? Dit is natuurlijk niet lekker voor de hechting , niet bevorderlijk voor de socialisatie en zker niet voor haar angst en onzekerheid. 
Dan vertelt ze plots trots over haar goede neus. Haar uitzonderlijke talent voor sporen zoeken. “Ik kan extreem goed ruiken," zegt ze trots, "dat heb ik van mijn vader.”
De vader blijkt een truffelhond te zijn, zeer goed in het opsporen van truffels. Ze laat met beelden zien van een neus in de grond. Pink heeft zelf last van haar eigen onzekerheid en vraagt me om haar te helpen door uit te leggen dat ze duidelijke opdrachten nodigheeft, samen met arbeid en training. Ze vindt het fijnom onder appel te staan en zelfstandig na te denken. Ze wil gewoon weten war ze aan toe is. 

Bij haar moeder, in de schuur met stro, had ze het goed. Ze vraagt of zij die witte pap(bambimix) ook nu te eten kan krijgen? Daar zitten goede herinneringen aan en het vult ook goed. Bij de handelaar maakte ze kennis met kou en honger, de vele omzwervingen maakten haar bang. 
Inmiddels heeft Pink begrepen dat zij op deze plek mag blijven. Daar is zij heel blij mee en ze laat me een beeld zien van haar mand, een warme plaats, met een blauwpaars achtig kussen.
Ze is bijzonder dankbaar voor deze woonplek. 

Ondanks alle zorgvuldige voorbereidingen van de eigenaresse werd ik gebeld om naar haar paard te komen kijken. Want hij at nauwelijks en dan nog met tegenzin.

Wat was er twee weken voor de tijd gebeurd?
De paarden op dit erf zijn met zijn tweeën, aan huis. Een moeder en haar zoon. De oude merrie was fysiek op. Met diverse nare pijnlijke klachten was ze aan het einde van haar leven. Ze is thuis rustig ingeslapen, op haar eigen erf.
Haar zoon heeft afscheid mogen nemen. Hij heeft nog een poos bij haar gestaan en aan haar mogen ruiken (de paarden ruiken de dood en komen dan vaak redelijk vlot tot aanvaarding). 
Om dit afscheid in zo goed mogelijke banen te leiden is er vooraf goed nagedacht. Zowel voor de merrie, de agenaresse, als voor zoon Limo, zodat hij niet hoeft te gaan zoeken of roepen naar zijn moeder.

Limo echte leeftijd is een jaar of negen, maar in zijn emotionele ontwikkeling is hij altijd een klein en onzeker mannetje gebleven. Een beetje afwezig en dromerig ook. Zijn moeder was een oermoeder en was tot einde een stevig baken in hun kleine minikudde. 

Als ik aankom en met mijn handen invoel, voel ik direct een baksteen op mijn maag  en verwarring in het hoofd van Limo. Hij voelt beduusd en verward aan. Hij is bang. Hij heeft geen woorden voor zijn gevoel. Tegenover hem staat een zogenaamde leen-merrie die voorlopig hier op stal mag blijven. “Die merrie heeft hulp nodig“, zegt hij. Ik antwoord hem en zeg: “Dat klopt helemaal, maar jij ook, want je zit duidelijk niet lekker in je vel en eet weinig.”
Ik ga verder en leg uit: "Je moeder is dood, dat weet je toch? Je was daar zelf bij."  We moeten zoeken, want het lijkt wel of hij met alleen maar vraagtekens zit. Dan ineens schiet er een energie prop los en hoor zijn vraag: "Ja dat weet ik, maar waar ben je dan als je dood bent? Waar is zij dan nu en is dat wel goed? (lees veilig)."  Ik verbaas me over de diepgang van zijn vraag.  
Er volgt een snikken. Zijn 'niet begrijpen' heeft nu woorden gekregen en dat alleen al lucht enorm op. Ik laat hem een beeld zien van een paard dat overlijdt, die haarlichaam achter laat en als ziel opstijgt. Limo kijkt zichtbaar omhoog en vooruit.
"Hij kan het nu zien", zeg ik tegen de eigenaresse. We kijken energetisch naar het universum in de richting waar de ziel van zijn moeder is heen gegaan. Er volgt opluchting bij Limo, er wordt iets losgelaten. En direct daarna roept hij uit: "Ja, maar wie ben ik dan zonder haar?"

Limo is erg beschermd opgevoed en heeft gelukkig nooit echt nare dingen mee gemaakt. Maar is daardoor eigenlijk nooit volwassen geworden en heeft niet geleerd om op eigen benen te staan. Dit sensitieve, begaafde dier is altijd een 'veulen' gebleven. 
 
Ik laat hem het beeld zien van 4 stevige paardenbenen, die hij nu onder zijn eigen lichaam mag gaan zetten. Ik vertel hem dat hij andere paarden vrienden zal krijgen en dat hij nu meer zich zelf mag worden. Limo zucht meermaals, hij begrijpt het nu. Het verwarde gevoel in zijn hoofd trekt weg zoals optrekkende mist.  De baksteen op zijn maag wordt lichter.
Limo denkt overal erg goed over na, zowel over oefeningen die worden gevraagd, of zaken die hij meemaakt. Daarom duurt het nog enkele dagen tot hij weer normaal en met smaak eet. 

Met goedkeuring van de eigenaresse geplaatst. 

De eigenaresse maakte zich zorgen over de huid van deze lippizaner. Ze dacht aan exceem en rende met sudocreme om zijn wondjes te behandelen achter hem aan. Hij maakt dan dat hij weg komt. Hij laat me de geur van sudocreme ruiken, een verschrikkelijke lucht in zijn beleving. (Red: Paarden hebben een zeer sterk reukorgaan waardoor ze vaak een hekel hebben aan geparfumeerde producten).

Deze statige heer heeft zelf beduidend minder last van zijn huid dan zijn 'mens' denkt. Ja , een dunne huid die met zweterig weer wat sneller wat beschadigt. Maar hij kan heel goed voor zich zelf zorgen, vindt hij. Niet ieder krasje hoeft gemanaged te worden.
"Sober voer belangrijk, (Red: een teveel aan afvalstoffen in het bloed kan jeuk geven) anders gaat zijn huid jeuken wat krasjes en wondjes geeft waar zijn mens zich druk over maakt", lacht hij.

Overigens is dit paard dol op zijn eigenaresse. Niet op al het getuttel. Dat heeft deze statige man niet nodig.

​Het begon eigenlijk al bij de conceptie. Zijn moeder had het zwaar. Fysiek omdat ze in de sport hard had moeten werken. En bij het ouder worden “moest” er een veulentje gefokt worden. Want ze had een goed papier en middels veulen gaf ze nog rendement. Dat veulentje heet George en is nu een volwassen paard dat ook erg hard heeft moeten werken binnen de sport. Te hard bijna.
Nu is hij terecht gekomen bij een particulier waar hij niet meer zo hoeft te presteren, gelukkig. Maar er zijn problemen. Het lijkt er op dat George ernstige verlatingsangst heeft.  Alleen op stal schreeuwt de hele boel bij elkaar én breekt de tent af. 
Maar George past ook niet zo goed in de kudde. Hij maakt de andere paarden het leven zuur. Hij jaagt, doet lelijk en gevaarlijk.
Het ziet er echter niet uit als dominantie, en niets wijst erop dat George een klophengst zou zijn. Het lijkt nog het meest op een algehele staat van paniek. Hoe functioneer je in een kudde. Hij weet het echt niet. 

Toen hij veulen was is er iets met zijn moeder gebeurd. Hij weet het zelf ook niet meer goed maar het gevoel dat hij afgeeft is dat zijn moeder ineens weg was.  Hij was nogerg jong.  Een lange periode heegft george alleen gestaan, en in de periode van opgroeien geeft dat  verstoringen in de socialisatie. Dit paard heeft nietgeleerd om zich op een normale paardenmanier te verhouden tot de kudde.
Dus eigenlijk schreeuwt dit paard zowel op stal als in de kudde : “Whaa blijf bij mij, ik wil contact,  ga niet bij me weg!” 
Gelukkig gaat het op de weide met een draad ertussen wel goed. Helaas is dit in de praktijk niet altijd even goed te managen. 
Lees verder onder de foto

Deze keer mocht ik naar een pony kijken, een New Forest achtige pony.  De eigenaresse heeft veel moeite met het diertje op gewicht te krijgen, ondanks goede voeding. Waar heeft de pony last van en hoe zou dit aangepakt kunnen worden, is haar vraag.
De pony begint te vertellen dat het onder zeer zware omstandigheden heeft moeten opgroeien. Ze waren met meerdere van dit soort pony’s. Drie koppeltjes van twee veulens had hij het over. Op de markt gekocht en daar ook meteen van zijn moeder afgespeend, ter plaatse. Te jong en te verdrietig zegt hij. Maar de jaren erna waren nog schokkender.
De pony laat mij een potstal zien. Het is er erg stoffig en ze wonen er met zes veulens, van ongeveer dezelfde leeftijd.  Daar groeiden zij op tot 3 jaar en toen werden ze verkocht, voor de winst.
Een van de jaarlingen heeft door zwakke afweer en influenza, het niet overleefd, zegt het ponyruintje. Hij laat me een zeer zware periode zien. De veulens (inmiddels jaarlingen) waren verzwakt in hun weerstand en er ontstonden ziekten. De pony’s hadden namelijk allemaal vlooien, werden niet ontwormt en ook niet geënt.
Dan krijg ik een blik op zijn eten te zien, aardappelschillen en oud brood. Suikerbieten, weinig hooi en soms wat brokjes. De pony verteld mij over de bakken waar de brokjes in lagen. Ze konden er haast niet bij, zodat ze met hun hoofd schuin en met de schoft onder een balk, net wat brokjes te pakken kregen. De potstal lijkt op oude varkenshokken en de voerbak lijkt op een varkensvoertrog met klep. 
Het over grote deel van het jaar stonden zij in die potstal en een paar maanden per jaar konden zij naar buiten. Naar de weide die aan de potstal grenst. “Dan konden de pony’s weer wat bijtrekken”, zei het boertje dan. En dat was ook zo. Zonder de zomermaanden weide, hadden ze het vast niet overleefd.
1 maal per jaar kwam de hoefsmid en toen moesten zij plots vast staan. De pony laat me zien hoe erg hij is gaan hangen. Hij heeft er een zere atlas van! Ze kwamen namelijk nooit in handen dus dit plotse vast staan voelde als een overval. Omdat de jaarlingen niet wisten wat er komen ging was dit een zeer stresserende ervaring.
De pony is boos, verdrietig, sceptisch en angstig, tegelijk. Dat ze zo verwaarloosd zijn en erge buikpijnen hebben gekend. Waarom kregen wij niet normaal eten, vraagt de pony.
“We gingen nog net niet dood, nou 1 dan wel”. Deze honger en of je het wel zou overleven heeft zo’n schok veroorzaakt dat de pony fulltime in de overlevingsmodus zit. De adrenaline pijl daalt niet meer door de continue stress bij de jonge dieren. Deze fysieke ellende heeft zich emotioneel vastgezet, bij deze pony. Dat betekent dat hij nog steeds in deze waarheid leeft. Vastgezet trauma door hongersnoden.
 
Gelukkig is een healingsessie aanstaande voor deze pony. 

Of ik ook naar dit Welsh pony kon komen kijken? Natuurlijk, ik ben altijd dankbaar om mee te helpen bij het paardenwelzijn. De pony is 2 jaar geleden overgenomen en nog niet zo heel erg lang bij deze moeder en dochter. Zij wachten in spanning af van wat er komen gaat. Het is namelijk zo dat wanneer het welsh pony’tje een trailer ziet, zij eigenlijk direct zenuwachtig gedrag gaat vertonen. Zweten, poepen onrustig heen en weer bewegen. Ansich is zij wel te laden maar wat is er aan de hand? 
Wat mij opvalt bij de eerste kennismaking met deze pony, is dat zij zo stug aanvoelt. Een harde huid heeft zij ontwikkeld in de figuurlijke zin van het woord. Ik hoor haar ook niet, en krijg alleen maar gevoel door. Een gevoel van volledig murf gebeukt te zijn geweest. Zij is achterlijk hard getraind vroeger, zeg ik. 
Ik kom in het 4 span te recht, maar ook laat zij mij zien dat ze in het 2 span heeft gelopen. Deze welsh heeft een super goed papier en heeft voorheen in de top sport gelopen. Dat is wat zij mij, nog steeds alleen met beelden, door geeft. Ik kan haar stem niet tot nauwelijks horen, zo zachtjes is haar geluid. 
Wel voelt zij als bevroren aan, harde huid, onbeweeglijk en in een shock. Ik geef aan aan de eigenaresse dat deze pony het echt niet tof heeft gehad. De trailer staat namelijk garant voor men cross wedstijden waar je fysiek over de grens over de rand van je fysieke kunnen wordt geduwd. Ze laat mij voelen dat ze zo hard heeft moeten trainen dat ze heel vaak zwaar achter haar adem kwam te zitten. Haar longen zijn beschadigd en dat is de reden dat zij nu ook snel achter haar adem komt en pompt met haar buik. Het pompen met haar buiken is dubbel. Aan de ene kant, angst voor wat komen gaat… weer zon harde training bijvoorbeeld. En aan de andere kant, letterlijk lucht te kort. 
Na haar men carrière is ze verkocht als sportpony en onder de man gekomen. Spring wedstrijden met de jeugd. De trailer en wedstrijd spanningen bleven haar angst inboezemen van wat komen gaat. Angst voor de pijn, angst voor de druk, angst voor ademnood. Dan is het wel begrijpelijk dat een trailer op voorhand veel stress oproept. Hoewel dat gezin fanatiek was met wedstrijden, was het een stuk minder hard werken als tijdens het mennen. Maar toen zij ook dat niet meer goed aankon, kwam zij bij deze moeder en dochter terecht. Twee jaar geleden. Het is een leerpony voor de dochter die graag voor de lol wat lessen en wedstrijdjes rijdt. Het gaat om het plezier en samen bezig zijn. Deze boodschap kwam haast niet binnen bij de pony. Dat was iets, dat had zij nog nooit meegemaakt en kon ze niet geloven. 
Op het moment dat mijn handen haar hart chakra weer met haar “ik” (plexus solaris) verbindt, schrikt de pony ontzettend! Ze schrikt een soort van wakker, en voelt dat zij weer kan voelen! Dat was langgeleden, ze was haast vergeten hoe het is om te zijn, en te voelen. 

Een paar weken later ben ik weer op diezelfde stal. Ik zie het welsh pony -tje, Ze is opgelucht! Ze is wakker. Ze staat zonder stress op de poetsplaats te kijken naar de trailer buiten. 

Vandaag mag ik op bezoek bij een Belgisch trekpaard. De dochter van de eigenaar heeft mij ingeschakeld omdat zij zich wat zorgen maakt over het trekpaard.
Hoewel zij niet de echte eigenaar is, verzorgt de jongedame haar het meeste en is al druk in de weer geweest met mijten, wassen en scheren van de voorbenen. Ella zo heet de merrie is blij met mijn komst en laat dat ook duidelijk merken door mij uitbundig te begroeten. De vraag is “hoe gaat het nu met haar”, Ella kijkt soms zo verdrietig”.
​
Dat is zij ook en zij wil heel erg graag haar verhaal vertellen, bevestig ik. Hoewel dit grote trekpaard er aan de buitenkant groot en sterk uit ziet, voelt zij zich van binnen heel zacht en klein! Ella begint te vertellen dat zij weinig opvoeding heeft genoten, in de zin van, dat zij niet veel door mensen opgeleid is. Dat blijkt te kloppen omdat zij alleen in het bos, toch best angstig en schrikkerig is.
Ella weet niet zo goed wat ze moet doen of wat er van haar verwacht wordt. “Die schapen, die er zijn, daar ben ik wel blij mee, hoor”. Maar het zijn geen soortgenoten. Dat is toch anders gaat Ella verder. “Ik ben best heel erg alleen, kun je niet vragen of ik moeder mag worden”? Volgens de dochter mag dat wel en kunnen ze dat gaan verzorgen.
Dan begint Ella te vertellen over haar eigen moeder. Zij had een hele goede lieve moeder en op een dag was dat plots afgelopen! Verdriet welt op. Ella weet nog dat ze op reis gingen, toen is er heel erg vlot, hakketak haar staart afgehakt! Zonder verdoving. Ze was helemaal in schok, verdrietig dat ze zo is verminkt. In totale verwarring weet ze het niet meer goed details want daarna is zij vrij snel verkocht en bij haar moeder weggehaald. De dochter weet te bevestigen dat Ella speciaal nog naar Frankrijk moest voor het amputeren van haar staart. En dat zij in België is gefokt. Met minder dan 1 jaar is Ella, hier terecht gekomen.
Een gevoel van machteloosheid maar ook radeloosheid overspoelt mij als ik mijn handen een healing geef. Ella huilt. Er gaat een grote schok door Ella haar lijf, als zij via haar keelchakra dit hele verhaal “loslaat”.
“Tja en toen stond ik hier, alleen met de schapen”. “En weet je, eigenlijk ben ik “aangeschaft” voor de sier, hier in de weide”! Omdat Ella geen kuddegenoot heeft gekend, is zij dat bange kleine meisje gebleven. Dat is de reden van angst in het bos. Het verhaal van deze mooie Belg is heel erg confronterend voor de dochter. Zij doet, als niet eigenaresse, al haar best maar nu extra! En gaan ze samendoen en samen zijn!
 
 *het paard op de foto is niet het paard van het verhaal. 

Deze ochtend reis ik af naar Wageningen. Het dressuurpaard staat buiten en kijkt me aan. Als een echte kat uit de boom kijker en met enig argwaan voel ik hoe hij aan het scannen is. Wat kom je doen en ga je me zeer doen? Op afstand laat ik hem even en zeg, “onderzoek maar even”, “de mensen hier zijn nog aan het voorbereiden namelijk”. Hij laat me opluchting voelen voor de innerlijke ruimte die hij krijgt.
Er is namelijk nog wat reuring over, koffie, hooi halen voor het paard en een krukje, want het is geen klein paard.  Ik vraag aan de eigenaresse waarom ik er voor hem ben. Het is meer een openingsvraag waarop ik de energie en concentratie kan bouwen als ik het paard hoor zeggen, “ik heb een hele zere onderrug”!
Zijn “nieuwe mens” heeft hem nog maar 2 jaar echt in haar bezit maar kent hem wel al langer. De vraag gaat over wat dit dier nog leuk vindt, wil en kan.
​
Op het moment dat ik naast hem ter hoogte van zijn schoft ga staan, gaat hij in de achterwaarts en hoor ik.  “Ik wil je in mijn zicht hebben! Ik moet je in mijn vizier houden want je weet het maar nooit met mensen”!
Ik geef hem groot gelijk (erkenning). Kijk, zegt hij, “zo argwanend heb ik moeten zijn in mijn leven”!. “Ja zeg ik, je hebt het ontzettend zwaar gehad, je bent misbruikt en uitgebuit en dat spijt mij enorm! Een diepe zucht volgt.
De toestemming was dáár om aan zijn schoft te mogen zitten om iets te checken. Hij heeft perioden in zijn leven vreselijke honger gekend. De huidige eigenaresse dacht dat met geld te maken had. Maar het was ook zeker zo dat ze hem schraal hielden opdat hij niet de puf had om zijn “wild” te doen. Het is een extreem loyaal paard dat echt met liefde voor zijn baas werkt. “In dat opzicht heeft hij nooit wild gedaan, anders dan soms heel hard wegrennen! Hoewel het een dressuur gefokt paard is voelt hij meer aan als een renpaard. En laat dat nu net het grote probleem zijn.
Abrupt krijg ik te horen, het lijkt op kissing spine maar dat is het niet. Het is wel beschadigd die onderrug. De eigenaar heeft inderdaad het paard op de foto gehad en daar konden zij geen kissing spines waarnemen. In de tussentijd ben ik met mijn handen langs alle chakra’s aan het gaan en luister naar hem.  Hij laat me zien dat hij als veulen, met zijn moeder de trailer moest. Toen de trailer ging rijden en het begon te hobbelen is hij in extreme paniek geraakt. Dubbel gevouwen tussen de schotten heeft hij klem gelegen! Daar is de blessure ontstaan en de ruggenwervels onherstelbaar is beschadigd! Tijdens rijden kreeg hij soms enorme pijnscheuten waardoor hij als een blinde ging rennen. Dit is het begin van vele mishandelingen. Zo is hij onder meer te werk gesteld in een manege. Ze dachten als hij zoveel moet werken dan verleert hij dat blind rennen wel! Hij laat me voelen hoe hij op zijn tandvlees liep en zegt; “weet je wel hoe ongelofelijk radeloos ik ben geweest”? Ik voel een enorme golf van wanhoop stromen, zijn buik pompt op en neer, neusgaten wijd en vloeistof uit de neus loopt. Ik ben alleen maar met hem  en houd hem “vast” als hij heel hard moet huilen.
Dan vraagt hij wil je ook wel even aan mijn hoofd zitten (derde oog) het voelt namelijk zo strak. Terwijl ik met mijn handen zijn voorhoofd een healing geef, is de eigenaresse diep ontroerd bij het zien hoe deze grote vriendelijk reus zich overgeeft en zijn ogen sluit.
Plots krijg ik het beeld van een bezem. Ik zeg “ze hebben een bezem op zijn kop kapotgeslagen”! Ontzet van afschuw zegt hij vol verontwaardiging “ik vond dat zó stom, zó achterlijk”!! Ik heb totaal niet begrepen waar ik dat aan verdiend had”! De eigenaresse is in tranen en zegt dat ze weet dat hij ooit een operatie heeft moeten ondergaan om de houtsplinters uit zijn voorhoofd te verwijderen!
Dit alles had te maken met het trailer laden wat levenslang een probleem voor dit paard is. Niet zo zeer het veulen trauma was een probleem dan wel het evenwicht en balans houden was het échte probleem op de trailer!
“Met alle respect maar voor een dressuurpaard is het nog al een houten klaas”, zeg ik. De eigenaresse lacht en beaamt dat hij altijd een soort van warm moet draaien en balans wel een dingetje is inderdaad.
Tot slot mag hijzelf wensen doorgeven want de huidige eigenaresse wil alleen maar fijn met hem zijn van af nu. Nou die heeft hij zegt hij verheugd! Hij wil veel buiten (had veel op stal gestaan). Hij wil veel hooi! (Dit i.v.m. oude maagklachten en de angst dat de maag opnieuw gaat opspelen) Wil prima reizen maar wel met vrachtwagen. (Voor zijn balans). Wil geen dressuur meer!! Maar recht toe recht aan rustig over het strand lijkt hem heerlijk!! Hij lacht. Gaan we doen, zegt zijn mens!​

Steeds vaker komt er een vraag over een ouder paard. Hoe zit hij in zijn vel? Wat is de kwaliteit van leven en voor al wat vindt het paard er zelf van. Zijn de kwaaltjes te doen? Of wordt er in stilte geleden?
Zo ook het paard Ola. Ze is al wat ouder, ergens rond de 25 jaar. Ola ziet er zo voor het oog nog goed uit. Maar als je beter kijkt, zie je in haar hoofd en vooral bij haar mond, tekenen van pijn.
Tijdens de fotoreading geeft zij mij direct een knorrende maag en darmkramperig gevoel door. Niet levensbedreigend maar wel heel oncomfortabel. Ik weet dat de eigenaresse het paard echt goed voert. Toch heeft Ola een sterk hongergevoel. Zij kan door ouderdom de voedingsstoffen onvoldoende tot niet goed meer opnemen. En dan blijf je toch honger houden ondanks de hoeveelheid hooi. Haar darmen werken duidelijk slechter.

Vele eigenaren weten niet dat door de gevolgen van Chushing, vele lichamelijke kwalen en zeurende pijnen meekomen. Chushing een vergroting en verstoring van de thymus in het hoofd van het paard kan bijvoorbeeld voor nare hoofdpijnen zorgen. Door de verstoorde stofwisselingen krijgt het paard darmkrampen, voor het oog lichte koliek aanvallen. En door gebrek aan opname van voedsel er een vol continue hongergevoel kan ontstaan.

De eigenaresse vertelde mij dat Ola midden in de winter van het hooi hoefbevangen is geworden. Dat klopt niet maar wordt wel vaak zo geïnterpreteerd, ook wel door artsen. Het zeer verstoorde spijsverteringstelsel en voedingsstoffen opname of juist het niet kunnen uitscheiden van afvalstoffen zijn de boosdoeners om “zomaar” van hooi in de winter hoefbevangen te worden. Zoals vele wel weten is de verzuring en hoefbevangenheid een zeer pijnlijke aandoening voor het paard.
​
Dat is als er Chusing in het spel is, het begin van het einde. Het paard gaat door al deze kwalen niet direct vanzelf dood. Maar lijdt wel heel verschrikkelijk en dat is naar mijn persoonlijke ervaringen nog onvoldoende erkent. Chusing is een progressieve niet te genezen ziekte en in de loop der tijd wordt het paard aan alle kanten miserabel.

Het is ook lastig om de keuzen voor inslapen te maken als voor het oog het paard er nog best heel goed uit ziet. Het is natuurlijk een onomkeerbare keuze. Temeer ook omdat er nog veel alleen lichamelijk gekeken wordt en sommige paarden met Chusing er nog best mooi uit kunnen zien. Zo ook Ola zag er nog best goed uit voor haar leeftijd. Het oog bedriegt dan, ook vaak het oog van de dierenarts. En zo ook deze dierenarts vond Ola nog te goed om te laten gaan in eerste instantie. Maar dat is slechts het “omhulsul”. Daarbij wordt adequaat reageren en handelen voor de eigenaar er niet makkelijk op. Steeds vaker mag ik de eigenaren begeleiding in dit proces. Ik mag dan kijken en voelen op fysiek, emotioneel en mentaal niveau hoe de kwaliteit van het leven van het paard voor het paard zelf nog is. Zo ook bij Ola. Ze was heel erg duidelijk en wilde gaan. Als het aan haar lag, had ze wel eerder willen gaan. Ze voelt zich de hele dag beroerd en bij een eventuele 2e hoefbevangenheid moet je meteen mij uit mijn lijden verlossen zij zei enigszins streng! Eerlijk is eerlijk, persoonlijk vond ik haar ook voor 25 jaar er nog goed uitzien. Maar ik mocht haar energie voelen en die was moe, zo moe! Ze was op en wilde niet meer. Gelukkig (voor het paard) heeft de eigenaresse haar uit haar lijden verlost. Ondanks de voor haar verdrietige beslissing is zij ook dankvaar voor het proces en afscheid. Ook de dierenarts was verrast door het ontzettend vlot wegglijden van Ola. Ze was bij het eerste (slaap) spuitje al bijna weg. Voor de dierenarts was het een eye-opener en zei; “ze was toch kennelijk wel veel slechter er aan toe, dan zo op het eerste gezicht”. En voor de eigenaresse was dat de bevestiging dat ze echt het enige juiste heeft gedaan voor haar geliefde paard.