Trauma, door hongersnoden!

Het paard op de foto is niet hetzelfde paard als van de reading.

Deze keer mocht ik naar een pony kijken, een New Forest achtige pony.  De eigenaresse heeft veel moeite met het diertje op gewicht te krijgen, ondanks goede voeding. Waar heeft de pony last van en hoe zou dit aangepakt kunnen worden, is haar vraag.
De pony begint te vertellen dat het onder zeer zware omstandigheden heeft moeten opgroeien. Ze waren met meerdere van dit soort pony’s. Drie koppeltjes van twee veulens had hij het over. Op de markt gekocht en daar ook meteen van zijn moeder afgespeend, ter plaatse. Te jong en te verdrietig zegt hij. Maar de jaren erna waren nog schokkender.
De pony laat mij een potstal zien. Het is er erg stoffig en ze wonen er met zes veulens, van ongeveer dezelfde leeftijd.  Daar groeiden zij op tot 3 jaar en toen werden ze verkocht, voor de winst.
Een van de jaarlingen heeft door zwakke afweer en influenza, het niet overleefd, zegt het ponyruintje. Hij laat me een zeer zware periode zien. De veulens (inmiddels jaarlingen) waren verzwakt in hun weerstand en er ontstonden ziekten. De pony’s hadden namelijk allemaal vlooien, werden niet ontwormt en ook niet geënt.
Dan krijg ik een blik op zijn eten te zien, aardappelschillen en oud brood. Suikerbieten, weinig hooi en soms wat brokjes. De pony verteld mij over de bakken waar de brokjes in lagen. Ze konden er haast niet bij, zodat ze met hun hoofd schuin en met de schoft onder een balk, net wat brokjes te pakken kregen. De potstal lijkt op oude varkenshokken en de voerbak lijkt op een varkensvoertrog met klep. 
Het over grote deel van het jaar stonden zij in die potstal en een paar maanden per jaar konden zij naar buiten. Naar de weide die aan de potstal grenst. “Dan konden de pony’s weer wat bijtrekken”, zei het boertje dan. En dat was ook zo. Zonder de zomermaanden weide, hadden ze het vast niet overleefd.
1 maal per jaar kwam de hoefsmid en toen moesten zij plots vast staan. De pony laat me zien hoe erg hij is gaan hangen. Hij heeft er een zere atlas van! Ze kwamen namelijk nooit in handen dus dit plotse vast staan voelde als een overval. Omdat de jaarlingen niet wisten wat er komen ging was dit een zeer stresserende ervaring.
De pony is boos, verdrietig, sceptisch en angstig, tegelijk. Dat ze zo verwaarloosd zijn en erge buikpijnen hebben gekend. Waarom kregen wij niet normaal eten, vraagt de pony.
“We gingen nog net niet dood, nou 1 dan wel”. Deze honger en of je het wel zou overleven heeft zo’n schok veroorzaakt dat de pony fulltime in de overlevingsmodus zit. De adrenaline pijl daalt niet meer door de continue stress bij de jonge dieren. Deze fysieke ellende heeft zich emotioneel vastgezet, bij deze pony. Dat betekent dat hij nog steeds in deze waarheid leeft. Vastgezet trauma door hongersnoden.
 
Gelukkig is een healingsessie aanstaande voor deze pony. 

---