De eigenaresse van hond Pink, heeft mij gevraagd om licht te schijnen op haar nerveuse hyperfocus gemoedstoestand. 

Pink vertelt mij direct dat ze eigenlijk altijd bang is. Ze laat mij hoge bergen zien, waar het heel koud kan zien.  De eigenaresse vertelt later dat ze uit Bulgarije komt. Vermoedelijk is zij daar in het grensgebied  geboren. 
“Mijn moeder is een werkhond voor de herder, een Anatolische herder", zegt Pink. Haar moeder had de taak om de schapen en de geiten veilig bijeen te houden. Deze Anatolische herder is een goede werkhond,  ze is waaks en karaktervol en bijzonder trots op haar taak. Hoewel Pink geen zuivere Anatolische herder is, lijkt zij op haar moeder qua karakter, stoer en onafhankelijk. En juist dát stoere waakse karakter botst met haar onzekerheid en angst die voortkomt uit haar ervaringen in de mensen wereld. Ze laat mij een houten schuur zien , waar zij woonden. Een pak stro op de grond waar haar moeder met haar pups leefde. De moeder was blij met haar pups en was erg zorgzaam. Voor de herder was het fokken van deze pups een broodnodige
inkomsten bron. De woonsituatie in de schuur was niet zo n geweldige omgeving om te socialiseren, om de mensen wereld mee in te gaan. De herder kwam wel met enige regelmaat voeren, maar dat was het. De moeder moest vrij vlot weer aan het werk, de pup+s werden in een koop door een handelaar opgekocht waar zij in een andere schuur werden geplaatst, samen me andere honden.  Pink was de laatste uit  het nest die daar vertrok.

In de schuur werden enkele borden eten neergezet voor alle honden. Het was niet genoeg en alleen door te vechten kreeg je iets binnen.  Pink, die niet de meest dominante hond is, had steevast te weinig voedsel.  Ze leerde wel om er als de kippen bij te zijn. Ze laat me witte pap zien (soort bambix) van geitenmelk en brood. Uiteindelijk was ze als enige over van haar oorspronkelijke nest en werd ze te groot. Ze laat me voelen dat als je een bepaalde leeftijd en gewicht hebt, je te oud bent om goed getraind te worden en dus onverkoopbaar.

Dus kwam ze bij een dierenasiel terecht. Ik reageer naar haar dat het best vriendelijk was van de handelaar om haar naar een opvang te brengen. "Nee," zegt Pink, "wij waren overschot!” Met een drietal ander pups (uit andere nesten) zijn zij gedumpt bij deze opvang. 
Vermoedelijk werd zij door haar lieve, zachtaardige karakter ongeschikt geacht voor het harde werk, wat haar 'overschot' maakte. Maar juist deze zachte eigenschoppen zijn prettig in Nederland bij haar huidige eigenaar. 

Daarna volgden veel reis bewegingen waarvan Pink niet meer weet wat en waar en vooral waarom? Dit is natuurlijk niet lekker voor de hechting , niet bevorderlijk voor de socialisatie en zker niet voor haar angst en onzekerheid. 
Dan vertelt ze plots trots over haar goede neus. Haar uitzonderlijke talent voor sporen zoeken. “Ik kan extreem goed ruiken," zegt ze trots, "dat heb ik van mijn vader.”
De vader blijkt een truffelhond te zijn, zeer goed in het opsporen van truffels. Ze laat met beelden zien van een neus in de grond. Pink heeft zelf last van haar eigen onzekerheid en vraagt me om haar te helpen door uit te leggen dat ze duidelijke opdrachten nodigheeft, samen met arbeid en training. Ze vindt het fijnom onder appel te staan en zelfstandig na te denken. Ze wil gewoon weten war ze aan toe is. 

Bij haar moeder, in de schuur met stro, had ze het goed. Ze vraagt of zij die witte pap(bambimix) ook nu te eten kan krijgen? Daar zitten goede herinneringen aan en het vult ook goed. Bij de handelaar maakte ze kennis met kou en honger, de vele omzwervingen maakten haar bang. 
Inmiddels heeft Pink begrepen dat zij op deze plek mag blijven. Daar is zij heel blij mee en ze laat me een beeld zien van haar mand, een warme plaats, met een blauwpaars achtig kussen.
Ze is bijzonder dankbaar voor deze woonplek. 

Ondanks alle zorgvuldige voorbereidingen van de eigenaresse werd ik gebeld om naar haar paard te komen kijken. Want hij at nauwelijks en dan nog met tegenzin.

Wat was er twee weken voor de tijd gebeurd?
De paarden op dit erf zijn met zijn tweeën, aan huis. Een moeder en haar zoon. De oude merrie was fysiek op. Met diverse nare pijnlijke klachten was ze aan het einde van haar leven. Ze is thuis rustig ingeslapen, op haar eigen erf.
Haar zoon heeft afscheid mogen nemen. Hij heeft nog een poos bij haar gestaan en aan haar mogen ruiken (de paarden ruiken de dood en komen dan vaak redelijk vlot tot aanvaarding). 
Om dit afscheid in zo goed mogelijke banen te leiden is er vooraf goed nagedacht. Zowel voor de merrie, de agenaresse, als voor zoon Limo, zodat hij niet hoeft te gaan zoeken of roepen naar zijn moeder.

Limo echte leeftijd is een jaar of negen, maar in zijn emotionele ontwikkeling is hij altijd een klein en onzeker mannetje gebleven. Een beetje afwezig en dromerig ook. Zijn moeder was een oermoeder en was tot einde een stevig baken in hun kleine minikudde. 

Als ik aankom en met mijn handen invoel, voel ik direct een baksteen op mijn maag  en verwarring in het hoofd van Limo. Hij voelt beduusd en verward aan. Hij is bang. Hij heeft geen woorden voor zijn gevoel. Tegenover hem staat een zogenaamde leen-merrie die voorlopig hier op stal mag blijven. “Die merrie heeft hulp nodig“, zegt hij. Ik antwoord hem en zeg: “Dat klopt helemaal, maar jij ook, want je zit duidelijk niet lekker in je vel en eet weinig.”
Ik ga verder en leg uit: "Je moeder is dood, dat weet je toch? Je was daar zelf bij."  We moeten zoeken, want het lijkt wel of hij met alleen maar vraagtekens zit. Dan ineens schiet er een energie prop los en hoor zijn vraag: "Ja dat weet ik, maar waar ben je dan als je dood bent? Waar is zij dan nu en is dat wel goed? (lees veilig)."  Ik verbaas me over de diepgang van zijn vraag.  
Er volgt een snikken. Zijn 'niet begrijpen' heeft nu woorden gekregen en dat alleen al lucht enorm op. Ik laat hem een beeld zien van een paard dat overlijdt, die haarlichaam achter laat en als ziel opstijgt. Limo kijkt zichtbaar omhoog en vooruit.
"Hij kan het nu zien", zeg ik tegen de eigenaresse. We kijken energetisch naar het universum in de richting waar de ziel van zijn moeder is heen gegaan. Er volgt opluchting bij Limo, er wordt iets losgelaten. En direct daarna roept hij uit: "Ja, maar wie ben ik dan zonder haar?"

Limo is erg beschermd opgevoed en heeft gelukkig nooit echt nare dingen mee gemaakt. Maar is daardoor eigenlijk nooit volwassen geworden en heeft niet geleerd om op eigen benen te staan. Dit sensitieve, begaafde dier is altijd een 'veulen' gebleven. 
 
Ik laat hem het beeld zien van 4 stevige paardenbenen, die hij nu onder zijn eigen lichaam mag gaan zetten. Ik vertel hem dat hij andere paarden vrienden zal krijgen en dat hij nu meer zich zelf mag worden. Limo zucht meermaals, hij begrijpt het nu. Het verwarde gevoel in zijn hoofd trekt weg zoals optrekkende mist.  De baksteen op zijn maag wordt lichter.
Limo denkt overal erg goed over na, zowel over oefeningen die worden gevraagd, of zaken die hij meemaakt. Daarom duurt het nog enkele dagen tot hij weer normaal en met smaak eet. 

Met goedkeuring van de eigenaresse geplaatst. 

De eigenaresse maakte zich zorgen over de huid van deze lippizaner. Ze dacht aan exceem en rende met sudocreme om zijn wondjes te behandelen achter hem aan. Hij maakt dan dat hij weg komt. Hij laat me de geur van sudocreme ruiken, een verschrikkelijke lucht in zijn beleving. (Red: Paarden hebben een zeer sterk reukorgaan waardoor ze vaak een hekel hebben aan geparfumeerde producten).

Deze statige heer heeft zelf beduidend minder last van zijn huid dan zijn 'mens' denkt. Ja , een dunne huid die met zweterig weer wat sneller wat beschadigt. Maar hij kan heel goed voor zich zelf zorgen, vindt hij. Niet ieder krasje hoeft gemanaged te worden.
"Sober voer belangrijk, (Red: een teveel aan afvalstoffen in het bloed kan jeuk geven) anders gaat zijn huid jeuken wat krasjes en wondjes geeft waar zijn mens zich druk over maakt", lacht hij.

Overigens is dit paard dol op zijn eigenaresse. Niet op al het getuttel. Dat heeft deze statige man niet nodig.

​Het begon eigenlijk al bij de conceptie. Zijn moeder had het zwaar. Fysiek omdat ze in de sport hard had moeten werken. En bij het ouder worden “moest” er een veulentje gefokt worden. Want ze had een goed papier en middels veulen gaf ze nog rendement. Dat veulentje heet George en is nu een volwassen paard dat ook erg hard heeft moeten werken binnen de sport. Te hard bijna.
Nu is hij terecht gekomen bij een particulier waar hij niet meer zo hoeft te presteren, gelukkig. Maar er zijn problemen. Het lijkt er op dat George ernstige verlatingsangst heeft.  Alleen op stal schreeuwt de hele boel bij elkaar én breekt de tent af. 
Maar George past ook niet zo goed in de kudde. Hij maakt de andere paarden het leven zuur. Hij jaagt, doet lelijk en gevaarlijk.
Het ziet er echter niet uit als dominantie, en niets wijst erop dat George een klophengst zou zijn. Het lijkt nog het meest op een algehele staat van paniek. Hoe functioneer je in een kudde. Hij weet het echt niet. 

Toen hij veulen was is er iets met zijn moeder gebeurd. Hij weet het zelf ook niet meer goed maar het gevoel dat hij afgeeft is dat zijn moeder ineens weg was.  Hij was nogerg jong.  Een lange periode heegft george alleen gestaan, en in de periode van opgroeien geeft dat  verstoringen in de socialisatie. Dit paard heeft nietgeleerd om zich op een normale paardenmanier te verhouden tot de kudde.
Dus eigenlijk schreeuwt dit paard zowel op stal als in de kudde : “Whaa blijf bij mij, ik wil contact,  ga niet bij me weg!” 
Gelukkig gaat het op de weide met een draad ertussen wel goed. Helaas is dit in de praktijk niet altijd even goed te managen. 
Lees verder onder de foto