Afgekeurd door de dierenarts

Afbeelding van Tom Meurer via Pixabay

Deze keer ging ik op bezoek bij een mooie sportpony. De eigenaren waren zeer ongerust over een uitspraak van de dierenarts. Zij wilden vragen wat het paard daar over te zeggen had en hoe het eventueel verder moest.

De diagnose was ernstig. Ontstekingen in het bot van het voorbeen. Het bot zou daardoor broos worden en kunnen breken. Daarom was het gevaarlijk om er nog langer op te rijden. 
"Tja, ik ben geen dierenarts", zei ik, "maar ik kan wel luisteren naar jullie pony." De eigenaren hadden de pony nog niet zo heel erg lang, een jaartje ongeveer. Ze waren er dol op en het dier kreeg liefdevolle zorg.

De sport- en fokmerrie begon te vertellen over haar veulens, ze had er meerdere achter elkaar gehad. Ze was altijd erg beschermend naar haar veulen en daarom geen makkelijke fokmerrie voor de mens. Ook de verwachting die er was bij haar vorige eigenaren, over het geven goede nakomelingen, heeft deze pony goed begrepen. Maar wie zij in haar essentie was werd onvoldoende gezien en begrepen door haar mensen. 

Het laatste veulen werd vroeg afgespeend, en de merrie werd opnieuw gedekt. Maar ze werd niet drachtig. De merrie was hierover zowel verdrietig als boos en werd narrig. Dat is de reden geweest van verkoop, en zo kwam zij bij de nieuwe eigenaren terecht.

Ik zie wel vaker dat als het paard voelt dat hij bij zijn nieuwe eigenaren mag blijven, er plotseling ‘gebreken’ aan het licht komen die om aandacht te vragen. Het nieuwe onderkomen is namelijk veilig. Ik informeerde of de ontstekingen aan het linkerbeen waren. Dat was zo. Ze was op dat moment erg kreupel, maar met ontstekingsremmers en pijnbestrijding ging het beter.
De dierenartsen hadden het over 'einde verhaal'. Zo voelde het voor mijn totaal niet. De linkerkant is bij zowel mensen als dieren de plaats van het gevoelssysteem. Deze pony liep links – op haar gevoelssysteem – kreupel, want zij kon met haar verdriet en woede niet verder lopen. Het was een roep om hulp die zich fysiek uitte. Het gebruikersdoel van fokken en presteren en verder nergens anders goed voor zijn, maakte deze ‘moedermerrie’ boos en verdrietig. Er is vast een ontsteking geweest, en op de volte linksom zag je de voorzichtigheid nog een beetje. 

Ik vergeleek het met een muisarm bij een mens. Om haar te helpen bij het loslaten van haar verleden, is er een detoxkuur gegeven om de ‘verzuring’ er letterlijk uit te kunnen plassen. Ik heb de eigenaren gevraagd om bloed af te laten nemen. Dat hebben zij gedaan en het resultaat was dat er geen ontstekingswaardes meer te zien waren. De dierenarts was onder de indruk en stond voor een raadsel.

Nu oefenen de pony en haar ruiter lange, rechte stukken in stap in het bos. Voorzichtig, dat wel, maar vooralsnog lijkt het heel goed te gaan.

Zo zie je maar, als je intuïtie (als paardeneigenaar) iets anders zegt, kan het slim zijn om nog wat door te zoeken.

​Deze blog is op 2 juni 2020 verschenen op www.paardenplein.nl

---