Conflict tussen aard en ervaring

De eigenaresse van hond Pink, heeft mij gevraagd om licht te schijnen op haar nerveuse hyperfocus gemoedstoestand. 

Pink vertelt mij direct dat ze eigenlijk altijd bang is. Ze laat mij hoge bergen zien, waar het heel koud kan zien.  De eigenaresse vertelt later dat ze uit Bulgarije komt. Vermoedelijk is zij daar in het grensgebied  geboren. 
“Mijn moeder is een werkhond voor de herder, een Anatolische herder", zegt Pink. Haar moeder had de taak om de schapen en de geiten veilig bijeen te houden. Deze Anatolische herder is een goede werkhond,  ze is waaks en karaktervol en bijzonder trots op haar taak. Hoewel Pink geen zuivere Anatolische herder is, lijkt zij op haar moeder qua karakter, stoer en onafhankelijk. En juist dát stoere waakse karakter botst met haar onzekerheid en angst die voortkomt uit haar ervaringen in de mensen wereld. Ze laat mij een houten schuur zien , waar zij woonden. Een pak stro op de grond waar haar moeder met haar pups leefde. De moeder was blij met haar pups en was erg zorgzaam. Voor de herder was het fokken van deze pups een broodnodige
inkomsten bron. De woonsituatie in de schuur was niet zo n geweldige omgeving om te socialiseren, om de mensen wereld mee in te gaan. De herder kwam wel met enige regelmaat voeren, maar dat was het. De moeder moest vrij vlot weer aan het werk, de pup+s werden in een koop door een handelaar opgekocht waar zij in een andere schuur werden geplaatst, samen me andere honden.  Pink was de laatste uit  het nest die daar vertrok.

In de schuur werden enkele borden eten neergezet voor alle honden. Het was niet genoeg en alleen door te vechten kreeg je iets binnen.  Pink, die niet de meest dominante hond is, had steevast te weinig voedsel.  Ze leerde wel om er als de kippen bij te zijn. Ze laat me witte pap zien (soort bambix) van geitenmelk en brood. Uiteindelijk was ze als enige over van haar oorspronkelijke nest en werd ze te groot. Ze laat me voelen dat als je een bepaalde leeftijd en gewicht hebt, je te oud bent om goed getraind te worden en dus onverkoopbaar.

Dus kwam ze bij een dierenasiel terecht. Ik reageer naar haar dat het best vriendelijk was van de handelaar om haar naar een opvang te brengen. "Nee," zegt Pink, "wij waren overschot!” Met een drietal ander pups (uit andere nesten) zijn zij gedumpt bij deze opvang. 
Vermoedelijk werd zij door haar lieve, zachtaardige karakter ongeschikt geacht voor het harde werk, wat haar 'overschot' maakte. Maar juist deze zachte eigenschoppen zijn prettig in Nederland bij haar huidige eigenaar. 

Daarna volgden veel reis bewegingen waarvan Pink niet meer weet wat en waar en vooral waarom? Dit is natuurlijk niet lekker voor de hechting , niet bevorderlijk voor de socialisatie en zker niet voor haar angst en onzekerheid. 
Dan vertelt ze plots trots over haar goede neus. Haar uitzonderlijke talent voor sporen zoeken. “Ik kan extreem goed ruiken," zegt ze trots, "dat heb ik van mijn vader.”
De vader blijkt een truffelhond te zijn, zeer goed in het opsporen van truffels. Ze laat met beelden zien van een neus in de grond. Pink heeft zelf last van haar eigen onzekerheid en vraagt me om haar te helpen door uit te leggen dat ze duidelijke opdrachten nodigheeft, samen met arbeid en training. Ze vindt het fijnom onder appel te staan en zelfstandig na te denken. Ze wil gewoon weten war ze aan toe is. 

Bij haar moeder, in de schuur met stro, had ze het goed. Ze vraagt of zij die witte pap(bambimix) ook nu te eten kan krijgen? Daar zitten goede herinneringen aan en het vult ook goed. Bij de handelaar maakte ze kennis met kou en honger, de vele omzwervingen maakten haar bang. 
Inmiddels heeft Pink begrepen dat zij op deze plek mag blijven. Daar is zij heel blij mee en ze laat me een beeld zien van haar mand, een warme plaats, met een blauwpaars achtig kussen.
Ze is bijzonder dankbaar voor deze woonplek.