Dag meneer de filosoof

Dit is niet het paard uit het verhaal. Foto: pxhere.com

Ik keek de stal in. Een vriendelijk maar gereserveerd paardenhoofd keek terug. Ik liet hem ruiken aan mijn hand. Dit is een paard dat het niet op prijs stelt wanneer hij onbeholpen wordt benaderd. Hij ruikt, ik kijk, stem af, en voel: “Wie heb ik voor me?” 

Hij is eenkennig, een denker. En ik hoorde mijzelf zeggen: “Dag meneer de filosoof.” Hij deed direct een stap vooruit. Proestte. Een golf van blijdschap stroomde over mij heen en om meteen weer terug naar hem te vloeien. “Hé, ik word herkend! 
Een denker, mentaal een tikje traag, een paard dat letterlijk moet kauwen op de dressuuroefeningen die van hem worden gevraagd. 

Ik betrad zijn stal. Meneer de filosoof keek naar de grond. Beelden flitsten door mijn hoofd: vlas, stro, vlas. Ik vroeg  waarom hij op vlas stond. “Omdat zij denkt dat ik anders te dik word. ”  De eigenaresse was daar inderdaad bang voor. Echter het paard heeft helemaal geen aanleg om dik te worden. Dit komt mede doordat hij veel energie verbrandt met nadenken. Nadenken over en herkauwen van onder andere  dressuuroefeningen. 

De deken moest even af zodat ik over het gehele lichaam alle chakra’s langs kon voelen. Ik vroeg hem of ik verder contact met hem mocht maken, mijn handen gingen over zijn lijf. Van binnen was ik stil. Hij vertelde over de verzuurde spieren aan zijn bil en broekspier aan de linkerkant.  “En nu heb ik er genoeg van!” Hij sprak het op strenge toon uit. 

Dat is de reden waarom ik hier was, soms peerde hij er heel snel tussenuit. Vooral de vlugheid schrok de eigenaresse af. “En terecht”, zei het paard. 
Ik gaf de eigenaresse terug dat het moment van afronden van oefeningen net vóór het moment van de verzuring zou moeten liggen. En dat dit heel nauw komt. Het vraagt gevoel om te bepalen hoe fanatiek er getraind dient te worden. En vooral hoe lang. Het paard liet mij zien dat hij links duidelijk moeilijker vond. Hij deed de verzamelde galop linksom 3 x keurig achter elkaar. Maar waarom moest dat dan perse 8x worden uitgevoerd? Ik zag een beeld van een klok, het hele uur moest worden vol gereden. Meneer de filosoof deed dan erg zijn best. Echter op een bepaald punt vond hij het onrechtvaardig en dat was het moment waarop hij aan de haal ging.  

Zeker op een dressuurstal ligt het risico op de loer dat er  te veel wordt gevraagd en vooral, dat er te lang wordt door getraind. Met de ambitie van de eigenaresse is niets mis, maar waak voor té perfectionistisch willen zijn. Kijk en voel ook echt wat kan je paard aan kan. 
Ik vroeg hem hoe oud hij was. Hij zei: “Ik ben volwassen, ik ben acht jaar”. De meeste dieren hebben een ander tijdsbesef dan wij, ze hebben niet zoveel met tijd.  Dit paard voelde iets ouder aan, maar dat kan ook door zijn wijsheid komen.
 
De eigenaresse heeft de adviezen ter harte genomen. Meneer de filosoof staat nu op stro en voelt zich daardoor een stuk comfortabeler. Hij is rustiger en opener geworden, volgens zijn eigenaresse. Ook de lessen hoeven niet perse meer tot een uur volgemaakt te worden. Als hij het goed heeft gedaan wordt hij uitvoerig beloond. Sindsdien is hij er niet meer vandoor gegaan of heeft hij geen andere snelle capriolen meer uitgehaald. 

---