Een depressief paard

Het stallencomplex ziet er indrukwekkend mooi uit. Je zou je makkelijk laten verblinden door de entourage. Ik ben benieuwd waar ik terechtkom. Er zijn verschillende stallen. De meeste paarden kijken met hun hoofd naar buiten. Ik kom naar een merrie kijken. Haar liefdevolle verzorger heeft mij ingeschakeld. Ze vroeg zich af of zij nog wel moest gaan rijden met deze merrie. De merrie lijkt er niet meer zo’n zin in te hebben. “Ik heb het helemaal gehad!”, hoor ik de merrie zeggen. Ik word gek van de pijn en de jeuk! Als ik de stal binnenkom word ik direct overspoeld door de muren van de stal, ondanks het openstaande bovenluik. Maagzuur komt bij mij persoonlijk omhoog en mijn maag krimpt ineen. Ik hoor de merrie zeggen “Ik ben zó verdrietig!” Ze heeft een zere maag, ze heeft last van mijt en is depressief. Bij het suïcidale af zeg ik. En terwijl ik het uitspreek, schrik ik van mijn eigen woorden, want een paard dat dood wil, zo op deze manier, ben ik nog niet eerder tegengekomen.  ”Ik kan niet meer!” “Ik ga al jaren kapot van verveling” De harde noodkreten komen binnen en vullen mijn ogen met tranen.
Ik vertel de verzorger dat het in eerste instantie zaak is dat haar maagpijnen verholpen worden. Ik krijg beelden te zien van de merrie dat zij heel erg veel op stal staat en veel te weinig hooi krijgt. Als de verzorger aangeeft dat dat klopt, een uurtje luchten en 1 keer per dag hooi, sla ik stijl achterover. Heb ik dat nu echt goed gehoord? 1 keer per dag hooi? Dat dat nog bestaat?! Gelukkig staan ze wel in een dik pak stro, dan valt er toch nog wat te knabbelen. Gek is het niet dat de merrie last van haar maag heeft. Ook de mijt en de jeuk zal flink moeten worden aangepakt, regelmatig wassen met Betadineshampoo, zeg ik. Mijt is heel erg lastig te bestrijden maar goed schoonhouden helpt. De verzorger is dol op deze merrie en doet er alles aan om haar zo goed mogelijk te houden. Ze wandelt met haar, ze zet haar extra op de weide, voert extra hooi en doet ongelofelijk haar best. Ik hoop zeer dat deze merrie ooit echt van haar wordt. En dan de depressie, veroorzaakt door pijn en verveling.
De merrie wil juist dat je vaker met haar gaat rijden. Het liefst zou zij met je naar het bos gaan, er samen op uit. Gewoon rechte lijnen. De merrie laat me strammigheid voelen, ze is stijf en vindt de dressuuroefeningen niet meer fijn. Haar verzorger is verrast, “kan ze echt alleen met mij het bos in?” Ik verzeker haar dat de merrie behalve heel braaf zal zijn, ze ook enorm zal opknappen omdat er weer wat te genieten valt. Later ontvang ik het bericht dat er wordt genoten van de bosritten, dat de maag en de mijt zorgvuldig zijn behandeld en dat het weer de goede kant op gaat. Ongelofelijk tof voor beiden!

---