Een schrijnende healing

Bart wordt bekapt

Ongeveer anderhalf jaar terug kwam ik voor het eerst bij Bart op bezoek. Bart is  een grote New Forest pony, die fanatiek in de sport heeft gelopen. En nu liep hij niet meer. Bart was op dat moment nog niet zo heel lang bij zijn nieuwe mensen. Zij wilden graag dat dochterlief wedstrijdjes met hem ging rijden. Hun zeer betrokken instructrice wist ook even niet hoe en waarom Bart reageerde zoals hij reageerde. En gezamenlijk besloten ze om mij in te schakelen. 

Ik trof een zure pony. Hij was bozig, had voernijd, geen looplust en was opgesloten in zichzelf. Zoals het bij vele sport pony’s gaat kennen zij in hun leven vele eigenaren. Er wordt fanatiek mee gesport, met als doel om vanuit ambitie resultaten te boeken. Op zich is dat niet zo verkeerd, mits het dier zelf in acht wordt genomen. Daar was het bij Bart misgegaan. 

Bart wist me te vertellen dat hij ‘goed was afgeragd’. Hij had veel moeten presteren en kreeg naar verhouding onvoldoende voer. Tevens liet hij mij zere voeten voelen, waar hij ondanks ontstekingen en een losse hoefwand toch mee door heeft moeten lopen. Ik vond het geen wonder dat hij geen looplust toonde en bozig deed. 
Ondanks dat gedroeg hij zich toch altijd nog lief en gehoorzaam naar het jonge meisje wat hem reed. Na de healingsessie, die vooral gericht was op het loslaten van boosheid en voernijd, adviseerde ik hen een poos bezig te gaan om het plezier in het rijden terug te brengen. Lekkere bosritjes en lesjes, puur voor het plezier. 

De eigenaren hadden het beste voor met Bart en schrapten de geplande wedstrijdjes voorlopig uit de agenda. Ze gingen de bossen in en zorgden voor meer dan voldoende hooi. Een tijd later kwam ik nog een keer op controle. Ik trof veel verbetering aan in de gemoedstoestand van Bart. In emotioneel opzicht ging het een stuk beter met hem. Langzaam maar zeker konden ze de draad weer oppakken, naar de rijvereniging gaan en de eerste wedstrijdjes plannen. 

En toen sloeg het noodlot toe. Bart kreeg een ongelofelijk harde klap tegen zijn schouder en liep echt even op drie benen. Zou dat nog goed komen, werd mij gevraagd. Ik zag een heel dun scheur in de schouder van Bart. Hij zou een poos op het weiland moeten staan om te herstellen. Het was zomer, dus kon hij lekker dag en nacht buiten blijven.  Zijn blessure mocht rustig herstellen. 

Dat leek goed te gaan. Maar op het moment dat het rijden voorzichtig aan weer opgepakt kon gaan worden, had Bart een stoeipartij met een ander paard en kwam kreupel uit de wei. De eigenaresse was enigszins wanhopig. Hoe kon dit nu weer en wat moest ze met Bart aan? 
Ik begreep haar wanhoop goed. Dit was de derde keer dat op het moment dat er een intentie was om weer aan het werk te gaan, Bart het zo wist te ‘managen’ dat hij niet inzetbaar was! Ik stelde voor dat hij een maand bij mij in retraite zou komen om uit te vinden wat hij nog wel kan of wil doen. Een laatste kans om tot weloverwogen beslissingen te komen voor de toekomst van Bart.​

---

Ik voel hoe Bart onder het zadel is, hier is de diagnose nog niet bekend.

En zo geschiedde. Momenteel staat Bart bij mij in Lochem. Ik ben aan de slag gegaan, met iedere andere dag een healing sessie. Al snel komt de vraag van Bart: “Is dit mijn eindbestemming? Blijf ik bij jou?” Deze vraag kan ik niet positief beantwoorden en ik krijg meteen een boze en zure reactie! Hij draait zelfs zijn kont naar me toe met de boodschap ‘rot op’, zo boos is hij. 

De wedstrijdsport is niet meer voor hem weggelegd. Hij kan en wil het niet meer. In emotioneel en spiritueel opzicht herstelt Bart met de dag. Hij is echt aan het herstellen van zijn harde leven in de tijd voordat hij bij zijn huidige lieve eigenaren was. Voernijd heeft hij niet meer, er is ontspanning en hij geniet van aandacht, eten en rust. 

Als ik kom voor een healingsessie word ik vrolijk door Bart begroet met een hinnik. Nadat hij met mijn merrie een poosje in de weide is geweest, komt Bart opnieuw kreupel uit de weide. Ik ben er bij geweest, er heeft zich niets bijzonders afgespeeld tussen beide paarden. Ik blijf de scheur zien in de schouder van Bart. Nu moet de dierenarts uitsluitsel gaan geven; is dit te genezen. 
Na uitgebreid onderzoek, foto’s en echo’s door een paardendierenarts komt de uitslag. En die is niet fijn. De scheur die ik in beeld kreeg, is er inderdaad. Alleen niet in het bot, dat is met rust wel te genezen, maar in de weke delen. De pezen en banden rond het schouderblad zijn kapot. Dit is volgens de dierenarts niet te genezen en daarnaast geeft het ook pijn bij bewegen op de weide. 
​
Wat bijzonder zuur. Ik voel het verdriet bij mezelf opkomen. Zijn lichaam zal niet meer herstellen en pijnlijk blijven, hoe verdrietig. Binnenkort zal Bart zijn eeuwige rust krijgen. Voor Bart zelf is de cirkel rond. Alle trauma’s, het raggen, presteren en de honger zijn losgelaten. Bart is volledig gezien en gehoord. Hij is enorm liefgehad in de laatste periode van zijn leven. Iets wat voor zijn Ziel een helende reis is. Iets wat je ieder paard voor zijn doodgaan toe wenst!

---