Tenessee walking horse

In de ochtend rijd ik naar Zuid-Holland om naar een paard te gaan kijken met behoorlijk bijtgedrag. Het paard staat in de paddock buiten als ik aankom. Ik dacht, wat een mooie Palomino. De eigenaresse weet niet zo heel veel van het verleden van dit paard, maar ik krijg al direct een landkaart met veel zee in beeld.
Dit paard komt uit Amerika, zeg ik en het was de bedoeling dat hij een goede dekhengst zou worden. Ergens is dat niet gelukt, zijn carrière als dekhengst. Hij was al wat ouder toen hij naar Nederland kwam, in de zin van hij was onder het zadel en had ook daar al een carrière in het koeien drijven en ook dat is niet uit de verf gekomen zoals de mensen het wilden.
Door een groot ongeluk met een metalen hek, heeft Palomino zijn rechter achterbeen flink bezeerd en zijn staart gebroken! Met het been is het uiteindelijk goed gekomen, maar de gebroken staart hangt als verlamd aan Palomino. Dat is dan ook de reden van verkoop geweest.
De eigenaresse weet niet of dit paard uit Amerika komt, maar ze weet wel dat hij in Zeeland heeft gestaan en daar als dekhengst heeft moeten “werken”. En inderdaad bleek hij niet vruchtbaar genoeg. “Hij heeft een gebroken staart,” zegt zij. Het is een Tennessee walking horse. Ik ben blij verrast, ik heb nog geen Tennessee walking horse mogen behandelen en zover ik weet zijn er niet zo veel van in Nederland. 
Na zijn mislukte (naar maatstaven van de mens dan) carrière is Palomino via via en de handel bij een particuliere vrouw gekomen die hem eigenlijk niet kon onderhouden. Palomino stond jarenlang veel op stal en kreeg te weinig hooi. Door verveling, maar zeker ook door honger en buikpijn is hij gaan bijten om zijn frustraties te uiten en te tonen.
Sommige mensen werden zelfs bang voor hem, behalve de eigenaresse, zij zag er gelukkig heil in. Een zeer lange periode van zijn leven heeft Palomino structureel erge honger en maag- en buikpijnen gekend.
Het is een trauma geworden en hij laat me voelen, in een fractie maar, hoe zeer zijn buik heeft gedaan! Hij is zichzelf gaan bijten, happend in zijn buik om van de pijn af te komen.
Palomino werd zeer depressief en beet zichzelf, automutilatie noem je dat bij mensen. Daar komt zijn bijtgedrag vandaan en op dit trauma is absoluut healing nodig zeg ik tegen de eigenaresse.Na al die jaren is het paard nog somber en gelaten, omdat dit verhaal verteld moest worden en het ”licht” op moet schijnen, om een begin van healing te kunnen bewerkstelligen voor dit paard.
Dit paard heeft veel gezien van de mensheid en de wereld en gaat er gelaten met veel verdriet mee om. Gelukkig heeft zijn huidige eigenaresse wel veel oog voor hem en ze zal hem extra royaal voeren, zodat hij nooit meer honger hoeft te hebben. Een start van zijn herstel is ingezet.
Later krijg ik terug, dat het bijten nu al vele malen minder is en hij ook veel tevredenen/blijer uit zijn ogen kijkt. Ik ben ontzettend opgelucht en blij voor dit mooie paard, Palomino! 

---