​Het belang van afscheid nemen,

Ondanks alle zorgvuldige voorbereidingen van de eigenaresse werd ik gebeld om naar haar paard te komen kijken. Want hij at nauwelijks en dan nog met tegenzin.

Wat was er twee weken voor de tijd gebeurd?
De paarden op dit erf zijn met zijn tweeën, aan huis. Een moeder en haar zoon. De oude merrie was fysiek op. Met diverse nare pijnlijke klachten was ze aan het einde van haar leven. Ze is thuis rustig ingeslapen, op haar eigen erf.
Haar zoon heeft afscheid mogen nemen. Hij heeft nog een poos bij haar gestaan en aan haar mogen ruiken (de paarden ruiken de dood en komen dan vaak redelijk vlot tot aanvaarding). 
Om dit afscheid in zo goed mogelijke banen te leiden is er vooraf goed nagedacht. Zowel voor de merrie, de agenaresse, als voor zoon Limo, zodat hij niet hoeft te gaan zoeken of roepen naar zijn moeder.

Limo echte leeftijd is een jaar of negen, maar in zijn emotionele ontwikkeling is hij altijd een klein en onzeker mannetje gebleven. Een beetje afwezig en dromerig ook. Zijn moeder was een oermoeder en was tot einde een stevig baken in hun kleine minikudde. 

Als ik aankom en met mijn handen invoel, voel ik direct een baksteen op mijn maag  en verwarring in het hoofd van Limo. Hij voelt beduusd en verward aan. Hij is bang. Hij heeft geen woorden voor zijn gevoel. Tegenover hem staat een zogenaamde leen-merrie die voorlopig hier op stal mag blijven. “Die merrie heeft hulp nodig“, zegt hij. Ik antwoord hem en zeg: “Dat klopt helemaal, maar jij ook, want je zit duidelijk niet lekker in je vel en eet weinig.”
Ik ga verder en leg uit: "Je moeder is dood, dat weet je toch? Je was daar zelf bij."  We moeten zoeken, want het lijkt wel of hij met alleen maar vraagtekens zit. Dan ineens schiet er een energie prop los en hoor zijn vraag: "Ja dat weet ik, maar waar ben je dan als je dood bent? Waar is zij dan nu en is dat wel goed? (lees veilig)."  Ik verbaas me over de diepgang van zijn vraag.  
Er volgt een snikken. Zijn 'niet begrijpen' heeft nu woorden gekregen en dat alleen al lucht enorm op. Ik laat hem een beeld zien van een paard dat overlijdt, die haarlichaam achter laat en als ziel opstijgt. Limo kijkt zichtbaar omhoog en vooruit.
"Hij kan het nu zien", zeg ik tegen de eigenaresse. We kijken energetisch naar het universum in de richting waar de ziel van zijn moeder is heen gegaan. Er volgt opluchting bij Limo, er wordt iets losgelaten. En direct daarna roept hij uit: "Ja, maar wie ben ik dan zonder haar?"

Limo is erg beschermd opgevoed en heeft gelukkig nooit echt nare dingen mee gemaakt. Maar is daardoor eigenlijk nooit volwassen geworden en heeft niet geleerd om op eigen benen te staan. Dit sensitieve, begaafde dier is altijd een 'veulen' gebleven. 
 
Ik laat hem het beeld zien van 4 stevige paardenbenen, die hij nu onder zijn eigen lichaam mag gaan zetten. Ik vertel hem dat hij andere paarden vrienden zal krijgen en dat hij nu meer zich zelf mag worden. Limo zucht meermaals, hij begrijpt het nu. Het verwarde gevoel in zijn hoofd trekt weg zoals optrekkende mist.  De baksteen op zijn maag wordt lichter.
Limo denkt overal erg goed over na, zowel over oefeningen die worden gevraagd, of zaken die hij meemaakt. Daarom duurt het nog enkele dagen tot hij weer normaal en met smaak eet. 

Met goedkeuring van de eigenaresse geplaatst.