Ik betreur het je te moeten achterlaten

Maar liefst acht jaren waren wij samen, Famke en ik. In die tijd heb ik alles uit de kast gehaald om de spanning in haar lijf te verminderen en verzachten; grondwerk, rijles, samen op buitenrit, cranio sacraal behandelingen, Guasha massages en homeopathische behandeling.

Ooit heb ik haar gekocht als coach paard, als helper voor de mens. Dat werk deed zij fantastisch! Maar gaandeweg ben ik gestopt met het coachen van mensen en werd de functie van Famke anders. Ik wilde een fijn rijpaard om ook mee buiten te rijden.
Famke was altijd erg waakzaam, alert, heel erg voorwaarts en vertoonde soms op buitenrit extreem vluchtgedrag. Vooral dat laatste was erg lastig. Machtig kon zij draven waar andere paarden al snel in de galop overgingen. Vele buitenritten heb ik met haar gemaakt, maar nooit is dat echt relaxed geworden. Altijd moest ik met mijn aandacht er voor 120% bij zijn en er echt aan rijden. Ik mijn handen er vol aan. Het appel dat op mij als ruiter werd gedaan begon me het laatste jaar tegen te staan. Ik moest altijd innerlijk sterk zijn, aanwezig en paraat, om snel en adequaat te handelen.

Maar Famke zou Famke niet zijn, als zij dat niet eerder door had dan ik. Immers zij is een heel erg goed coachingspaard. Toen zij op een dag in een systemische opstelling stond zag, hoorde en voelde ik: “Ze staat vast in haar loyaliteit!”
Ik was moe en had geen zin meer in dat hele harde werken met mijn paard, en op slag werd ik heel verdrietig.

Ten einde raad heb ik een gesprek geregeld met een andere dierentolk. Het is namelijk ontzettend moeilijk om objectief te luisteren naar je eigen paard, door de hechte band die je samen hebt. Tijdens dat gesprek viel bij mij het kwartje, dat Famke het moeilijkste van me vroeg dat ik te doen had. Ze vroeg mij het doorzetten en harde werken op te geven, een actueel thema in mijn leven. Ze vroeg mij het liefste dat ik heb, zij dus, los te laten. Haar laatste les aan mij!  

Het is een proces dat even duurde bij mij persoonlijk. Tot ik op een dag een oude vriend, die mensen coacht met behulp van paarden, vroeg: “Heb jij heel toevallig nog een goed coaching paard nodig?”
En prompt zei hij ja! Hij zocht een paard om zijn kudde wat uit te breiden.

Hij kwam kijken naar Famke. Toen ik haar uit de weide haalde, drukte zij haar hoofd tegen mijn voorhoofd, keek me indringend aan met haar bruine oog. Ze keek dwars door mij heen en ik hoorde “het verdriet mij jou te moeten achterlaten”. Het was tekenend dat Famke vond dat zij mij verliet en niet ik haar. Ze gedroeg zich voorbeeldig, spiegelde heel erg, was zacht en helder, en op de vraag van Ruud aan mij: “Kun je haar dan ook echt loslaten?”, ging Famke liggen terwijl wij naast haar stonden.

Hij was op slag verliefd op Famke, en zo kwam het dat hij haar op 8 april jl. op kwam halen.
Weten dat de vriend goed voor haar zorgt en zij in een mooie kudde komt te staan stelt me erg gerust. Via video zag ik haar op haar nieuwe plek. Ze was zo kalm, ze gedroeg zich voorbeeldig en een last viel van mijn hart.
Ook voor mijzelf is er met dit hele gebeuren intern iets wezenlijks veranderd. Ik werk van binnenuit, er is meer rust, ik werk taak voor taak af. Wat een enorme bevrijding. Ik voel me dankbaar.

Bij het vertrek, toen Famke op de trailer gaat, liep zij nog even langs Lavinas, een Andalusiër. Ze hinniken zacht naar elkaar en een kort moment heb ik het gevoel dat Famke mijn volgende paard heeft uitgezocht!

---