Liefde is ook durven loslaten

De afgelopen periode heb ik tot driemaal toe een vraag gekregen om naar een paard te kijken waar het om onduidelijke redenen niet goed mee ging. Ik communiceer met paarden en voel het als mijn plicht om door te geven wat zij mij zeggen, ook als het geen leuk bericht is.
 
Het eerste paard wilde niet meer lopen, het tweede paard stond nogal stil en depressief in de weide en het derde paard kon zichzelf niet meer warm houden. Wat was er aan de hand? Met die vraag ging ik naar de paarden kijken, voelen en horen.
 
Wat veel mensen niet weten of zich beseffen is het volgende. In veel gevallen is het paard een ‘helper’ van de mens, net zoals dat bij honden en katten vaak zo is. Het dier komt een periode in je leven om je bij te staan, je iets te leren en ook samen te genieten natuurlijk. In ruil daarvoor zorgen wij meestal goed voor onze geliefde viervoeter. Maar ook paarden hebben een bepaalde taak in hun leven en als die klaar is, dan kunnen zij gaan. Een paard weet veelal wanneer het zijn tijd is om het leven los te laten, omdat zijn taak is volbracht. Ik wil de lezer vragen dit in het achterhoofd te houden, want misschien kan het je wat troost geven.
 
Maar dan komt de moeilijkheid. De meeste mensen zijn ontzettend gek met hun dier en moeten r niet aan denken om het te verliezen of ‘de grote beslissing’ te nemen, dat laatste overigens altijd in samenspraak met de dierenarts.
 
Het paard dat niet meer wilde lopen, voelde aan alsof hij dronken liep, zijn achterbenen werkten niet goed mee, deden niet wat het hoofd wilde. Het dier had moeite met staan en had pijn. Hij zou een PSSM drager zijn, volgens de eigenaar. Het paard gaf aan doodmoe te zijn, zich niet meer goed te kunnen bewegen. Hij zei niet meer te verder te willen. Ik heb geadviseerd om een bloedtest te doen bij de dierenarts. Deze kan zaken bevestigen of uitsluiten.
 
Het paard dat futloos in de weide stond, gaf enorme hoofdpijnen door. Dit had hij wel vaker, hij kreeg regelmatig een Craniosacraal therapie behandeling, maar nu leek het echt ernstiger. De druk op zijn hoofd voelde erg groot aan. Hij had pijn, erge pijn, zei hij mij. Het voelde ernstig aan en ik vroeg de eigenaar te overleggen met de dierenarts voor bijvoorbeeld een hersenscan.
 
Het laatste paardje was al oud en had de verhuizing, die als doel had hem een goed pensioen te geven, helemaal niet meer gewild. Hij was ‘op en oud’ zei hij mij. Hij voelde  zich niet meer veilig, omdat hij niet goed kon zien. Ook had hij pijn in zijn mond en in zijn darmen. ‘Toen ik me echt niet meer warm kon houden was dat voor mij een teken aan de eigenaar’, aldus het paard. Maar die besliste anders. Met een berg medicijnen is het dier er weer doorheen gesleept.
Maar voor wie eigenlijk?
 
Als ik dat vraag worden mensen soms boos op mij. Het zijn ook geen leuke berichten en ik verwijs altijd door naar een dierenarts. Met de dierenarts samen kun je gericht zoeken, zaken bevestigen of uitsluiten en een beslissing nemen over de toekomst.
Echter indien je een medium vraagt te praten met het paard om door te geven hoe hij zich voelt, kan er ook een bericht komen dat je liever niet wilt horen. Ik geef enkel door wat ik hoor, voel en zie. Hoe verdrietig het de boodschap soms ook is voor de eigenaar. We willen toch het beste voor onze paarden?

Deze blog is op 13 november 2018 verschenen op www.paardenplein .nl

​

---