Oude merrie...

​Ik rijd door de weilanden in Friesland op weg naar een grote pensionstal. De eigenaresse van een oudere merrie heeft me gevraagd langs te komen. Het gaat niet zo ‘soepeltjes’ sinds de verhuizing van het dier naar de nieuwe stal.

Op deze stal zijn er twee mogelijkheden om je paarden te houden. Overdag in het land en ’s nachts op stal of in een groepsaccommodatie, 24/7 buiten. De inloopschuur is ruim van opzet en er ligt een dik pak stro. De eigenaresse vertelt dat ze van de Randstad naar Friesland is verhuisd en voor haar paard dit mooie plekje heeft gevonden. Maar sinds de verhuizing gaat het niet meer zo ‘soepeltjes’ met deze donkerbruine merrie.

De merrie lijkt geen aansluiting te vinden bij de bestaande groep groep. Ze heeft het met een andere merrie aan de stok gehad en kijkt triest uit haar ogen. Ze doet nukkig naar groepsgenoten (oren in de nek) en jaagt ze weg. De eigenaresse geeft aan dat de merrie altijd hoog in de rangorde stond op haar oude adres, maar nu – op de nieuwe stal – heeft ze zo haar twijfels over het welbevinden van het dier. Natuurlijk hakt een verhuizing er bij menig paard behoorlijk in, maar in dit geval krijg ik toch het sterke gevoel dat het paard allen maar zegt: "Laat me toch met rust!"  

De merrie ziet er goed uit voor haar leeftijd. Intuïtief besluit ik haar eerst te bekijken in haar bewegingen. Als zij loopt, is zij heel stram. Ze laat me vooral twee zere voorbenen voelen. "En rechtsachter," voegt zij eraan toe. Ze geeft aan: “Ik ben niet meer zo sterk, ik ben niet meer wie ik was,” en dan komt er verdriet…

De merrie beseft dat ze hard aan het aftakelen is. Het is niet meer vanzelfsprekend om een hoge positie in de groep te bemachtigen. Ze is het leven aan het loslaten en geeft aan dat haar taak er op zit. Ook haar ‘functie’ richting de eigenaar die over verbinding en toewijding gaat, is nu volbracht. En functieloos een beetje rondlopen in een weide is niet aan deze altijd hardwerkende merrie besteed. En belangrijker nog, ze heeft pijn aan drie benen en laat me ook een stuk in haar rug voelen.

Helaas is dit geen verhuizingsprobleem of een probleem wat op te lossen is met een andere stalling of training. Dat hoopte de eigenaresse natuurlijk wel. Ze zijn al heel wat jaren samen en dan is dit een slecht bericht.

"Ik wil niet dat mijn paard pijn moet lijden, omdat ik haar niet zou kunnen missen," zegt de eigenaresse. Ik adviseer haar om de dierenarts in te schakelen en de artrose te bekijken op foto’s. Dan krijgt ze zekerheid, de dierenarts kan waarschijnlijk ook iets zeggen over de hoeveelheid pijn die de artrose geeft.  

Een tijdje later krijg ik een terugkoppeling van de eigenaresse uit Friesland. Drie kapotte benen en een zere rug… Ze zal de oude merrie rustig laten gaan. 

Deze blog is op 19 november verschenen op www.paardenplein.nl

---