Deze keer ging ik op bezoek bij een heel groot dressuurpaard. Angst en onrust bij het paard zijn de reden van mijn bezoek.

Hoewel de angsten en onrust al een stuk minder zijn geworden sinds de aanschaf een paar jaar geleden, vindt de eigenaar het toch fijn om daar nog eens extra naar te kijken. Wat me opvalt bij het paard is een dikke bolling  op de plaats van het derde chakra. Het derde chakra – waar je ik en en je karakter woont – ligt net achter het zadel. Het lijkt wat op een karperrug. Hoewel ik voel dat er ook fysiek iets niet lekker zit in de rug, is dat ook op mentaal en emotioneel vlak het geval. De eigenaresse geeft meteen aan dat in die rug ook werkelijk iets niet goed zit. Dat klopt, zeg ik, maar hij heeft ook nog altijd veel last van ‘dikke ikken’!

‘Dikke ikken’ bedoel ik tweeledig. Dit paard heeft in zijn jonge jaren te maken gehad met mensen met een groot ego. En dit paard heeft al zijn energie moeten verzamelen om in zijn ‘zijn’ te blijven staan! "Wat is dit paard gruwelijk mishandeld," zeg ik. Hij heeft hij behoorlijk pak slaag gehad, en hoewel het in wezen niet bij hem past, is hij uit eindelijk zo kwaad geworden dat hij echt gevaarlijk werd. "Deze grote ruin is via een tussenpersoon bij jou terecht gekomen", zeg ik, nog steeds met mijn handen op zijn derde chakra. 

"In de essentie is dit een ‘vuur’ type paard, hij houdt wel van een showtje. Toen hij jong was imponeerde hij. Hij was vooral heel vrolijk en enthousiast, had niet echt een moeilijk karakter. Door onkunde en angst is hij ‘vernaggeld’"
Het ouderwetse woord komt zomaar bij mij binnen. Vernaggeld. En vergruizen, ook zo'n woord. Letterlijk is er iets stuk gegaan in het lijf. Het paard laat me niet alle beelden zien, maar flarden. Vermoedelijk omdat het voor dit paard – maar ook voor mij – te akelig zou zijn. Opgeknoopt en in elkaar getrokken, stroomstokken en een oog dat draait en dood laat zien. In meerdere kleine stapjes laat hij in los. In een keer zou te veel zijn. Het is eigenlijk te gruwelijk voor woorden…

Ik vertel aan de eigenaresse dat vuur kan doven en dan krijg je een gebroken, depressief paard. Maar vuur kan ook zo gaan branden dat we oncontroleerbare bosbranden krijgen. Voor dit laatste heeft dit paard gekozen. Hij werd een ‘hout’ paard, dat vocht voor zijn leven. Hij zou naar de slager of naar de handel gaan. Dit zeer goed gefokte dressuurpaard kon het grote geld niet waarmaken.

Na een lange behandeling en healing is zijn rug weer zo normaal als dat het kan zijn! De eigenaresse is tevreden, ze heeft haar paard in tijden niet zo rustig erbij zien staan. En ik ben blij voor het paard. Ik kom zeker nog een keer terug voor deze knapperd! 

Deze blog is op 17 september 2020 verschenen op paardenplein.nl

​Deze keer ga ik bij een mooi dressuurpaard langs. De eigenaresse heeft mij gebeld, omdat zij het toch wel wat onveilig begint te vinden. Niet alleen voor haarzelf, maar ook voor de instructrice. Ik ken deze instructrice en weet dat zij  geduldig en vakbekwaam is. Toch kunnen zij er niet de vinger op leggen. Deze mooie ruin blijft steigeren en bokken. 

De zadelpasser is al langs geweest en heeft het zadel na gekeken. De osteopaat heeft de rug nagelopen en wat kleine blokkades weggehaald. Ondanks deze zorgvuldigheid blijft het paard protesteren. Wat is er toch aan de hand? 

Bij binnenkomst valt me op dat het paard jonger aanvoelt dan dat hij daadwerkelijk is. Emotioneel is hij nog een puppy. Hij heeft daardoor veel tijd nodig om nieuwe dingen te leren verwerken. Dat is belangrijk voor de training. Maar dit paard heeft ook een verhaal. Hij laat me verbittering voelen. Ik krijg zelfs een bittere smaak in de mond. Bitterheid is de beste omschrijving voor zijn gevoel kan omschrijven.

We zoeken verder, hij heeft een hele fijne opgroei tijd gehad en ook is hij met geduld en netjes ingereden. Dat blijkt te kloppen, want de eigenaresse kent de fokker. Toen is hij verkocht aan een dame die voornamelijk voor zijn schoonheid en afstamming ging. Heel kundig was deze dame niet, of althans de mooie ruin had veel te veel vuur en trots bij zich, waar zij slecht mee om kon gaan. En daar is het protest begonnen. Hij laat me een ‘achteroverklap-moment’ zien waarbij hij terecht is gekomen op zijn schouder, en zijn hoofd heel hard opzij is gerukt. Dit gaf een blessure en bovendien waren de rapen gaar. 

Hij kwam bij een handelaar terecht. Daarna bij de mensen die zijn vader hebben gehouden, maar ze werden wat bang voor hem. Gelukkig kwam toen de huidige eigenaresse in beeld. Daar kan hij echt ‘thuiskomen’.

Als ik met mijn handen over zijn rug voel, voel ik zijn derde chakra (je ik, je eigenheid, en karakter zit in de energie van het derde chakra) helemaal naar voren geschoven onder het zadel. Een energiepunt onder het zadel voelt heel naar voor het paard en kan voor problemen zorgen. Bij een naar voren geschoven derde chakra is er bijna altijd sprake van onderdrukking.
En dan komt het hoge woord eruit! Het was voor de ruin buigen of barsten. Hij knakte maar brak niet. Ik hoor de woorden: “Ik moet herstellen in mijn waardigheid!” Het was zo’n trots paard en in zijn trots is hij geknakt!

Mijn handen doen het werk om de energie weer op orde en op de juiste plaats te krijgen. Een begin van zijn herstel in zijn waardigheid is gelukkig gemaakt.

Deze blog verscheen op 18 augustus 2020 op www.paardenplein.nl

​Deze morgen rijd ik naar een professionele trainingsstal in Twente. Ik ben gevraagd om te komen voor het paard Mister. De grote vraag is: Waarom springt Mister niet? Het is een zeer getalenteerd paard, maar dat komt er niet zo uit. De ene keer springt Mister wel een goede ronde, de andere keer staakt hij en lijkt hij helemaal niets meer te kunnen. Wat zou er aan de hand zijn?

Mister is helemaal onderzocht door meerdere specialisten en krijgt de beste verzorging. Er is niets gevonden wat kan duiden op de oorzaak. De overweging is om Mister dan maar te verkopen, want een internationale carrière lijkt er niet meer in te zitten. Toch willen de eigenaren, een vrouwelijke trainster en haar man, een internationale springruiter, weten wat er in het paard om gaat. 

Het eerste wat mij opvalt aan het paard is zijn enorme power en zijn boosheid. Hij vertelt dat hij niet zachtzinnig is ingereden en dat hij bij zijn tweede ruiter helemaal hard is ‘doorgereden’. Hij laat me voelen hoe boos hij is over de manier waarop hij is behandeld. Mister vertoont gefrustreerd bijtgedrag. Een gekrenkt paard. “Een hout paard”, mompel ik hardop, “met dit paard moet je écht samenwerken en met respect berijden en behandelen, anders keert hij zich echt tegen je." 

Mister laat me zijn karakter zien. Een harde werker, zeer getalenteerd, een eerlijk en wijs paard. En hij laat me opnieuw zijn enorme power voelen. Daar raak ik toch even van onder de indruk! 

"Precies!" zegt hij. Dat is precies waarom hij niet begrepen wordt. Zijn ruiters waren ook onder de indruk van hem, en zelfs heimelijk wat angstig. Dus werd er op voorhand al met veel bravoure en harde hand gereden om Mister 'in toom’ te houden.
Maar dezelfde power heeft hij ook nodig om te kunnen presteren. Mister vertelt mij dat zijn huidige ruiter zijn derde ruiter is. Dat blijkt te kloppen. “Hij snapt mij, hij is tenminste rustig en heel duidelijk,” zegt hij. Er is een diep wederzijds respect laat Mister mij voelen. Ik geef dit gevoel door, maar de ruiter snapt dan nog steeds niet waarom het de ene keer wel goed gaat en de andere keer niet. 

“Wat is er onzeker?” vraag ik in stilte aan Mister. Hij laat mij andere mensen aan de kant van de ring zien. En daarna zijn eigen angst. Ik moet even zoeken en plots hoor ik mezelf zeggen: “Hij wil niet weg!” En ik herhaal: “Hij wil niet verkocht worden!” 

Tijdens het navragen bij de eigenaren blijkt inderdaad dat bij de wedstrijden die niet goed gingen, ook potentiële kopers stonden. Hij deed het expres!
"Wat een slim paard," roep ik. Mister laat me voelen dat hij echt heel erg van zijn ‘eigen’ mensen houdt. Op voorwaarde dat hij echt bij deze ruiter en trainster mag blijven, wil hij hard werken. Hij laat me daar een zeer zeker en duidelijk gevoel over voelen. (Ik hoef dat gevoel alleen maar in mensentaal om te zetten, zeg maar).

Een paar weken later krijg ik een bericht van zijn lieve eigenaren dat de spanning bij het paard is weggevallen.  Maar nog beter nieuws volgt; de eerste twee wedstrijden zijn super en foutloos verlopen. Binnenkort gaan ze internationaal starten!

Deze blog is op 28 juli 2020 verschenen op www.paardenplein.nl

Deze keer mag ik een fotoreading doen van een dravermerrie, met de vraag hoe zij er nu eigenlijk voor staat. De merrie laat mij overal pijnen en pijnscheuten voelen. Ze is zo in beslag genomen door de pijn dat er in eerste instantie geen woorden binnenkomen bij mij. 

Tijdelijk mag ik voelen waar het haar allemaal zeer doet. Haar hals, haar bekken en ook haar rug, die ze bol houdt. Haar voorbenen staan onder de massa en ook daar heeft zij pijn. Haar achterbenen kan ze soms niet meer goed neerzetten, omdat haar bekken pijn doet. Overall krijg ik het beeld dat zij eigenlijk in haar hele lijf artrose heeft. “Het is goed zo,” zegt ze zacht,  “ik ben oud en op.” 

Vanuit een eerder contact weet ik dat deze dravermerrie een lange tijd een zeer zwaar leven heeft gekend. Nu is zij al enkele jaren bij haar huidige eigenaresse waar ze van haar pensioen geniet. Af en toe deed ze nog wat ‘werk’, maar ze genoot vooral van de aandacht.
“Ik heb toch een tijdje een fijn leven mogen leiden,” geeft ze aan.
Ze heeft de best mogelijke zorg gehad, en dan komt er verdriet bij het paard… 

Ook paarden kunnen verdriet hebben over hun naderende einde. Ze kunnen verdrietig zijn om hun mens achter te moeten laten als zij de aarde verlaten. Veelal zijn de banden innig en voelt het paard in zekere zin ook dat hij zijn baasje ‘draagt’ (door het leven). Dan is een een afscheid extra pijnlijk. Het is de keerzijde van diepe liefde. De tranen rollen en blijven maar komen. Ik fungeer als doorgever en kan de tranen niet stoppen. Dan weet ik dat zijn de tranen van de ziel! Van het paard in dit geval. 

"Het is goed zo," herhaalt de merrie nog keer. Alleen gras eten geeft mij nog wat levensvreugde. Het leven in de kudde vindt zij gevaarlijk worden. Het maakt haar bang. Ze wordt uit de kudde gezet. 

Opnieuw komen er tranen. Ze heeft er moeite mee om haar baasje los te laten, net zoals het baasje het moeilijk vindt om haar los te laten. Ze is dankbaar voor de fijne jaren die zij nog hebben gehad. Van zoveel liefde had ze nooit durven dromen. De merrie herhaalt dat een paar keer en er komt een groot gevoel van dankbaarheid naar boven, dat ik aan de eigenaresse mag overbrengen. Gevoel van dankbaarheid en erkentelijkheid overheerst en ‘moet’ worden overgebracht!
Het is goed zo, zegt ze zachtjes tot slot.

Deze blog is eerder verschenen op 30 juni 2020 op www.paardenplein.nl

Deze keer ging ik op bezoek bij een mooie sportpony. De eigenaren waren zeer ongerust over een uitspraak van de dierenarts. Zij wilden vragen wat het paard daar over te zeggen had en hoe het eventueel verder moest.

De diagnose was ernstig. Ontstekingen in het bot van het voorbeen. Het bot zou daardoor broos worden en kunnen breken. Daarom was het gevaarlijk om er nog langer op te rijden. 
"Tja, ik ben geen dierenarts", zei ik, "maar ik kan wel luisteren naar jullie pony." De eigenaren hadden de pony nog niet zo heel erg lang, een jaartje ongeveer. Ze waren er dol op en het dier kreeg liefdevolle zorg.

De sport- en fokmerrie begon te vertellen over haar veulens, ze had er meerdere achter elkaar gehad. Ze was altijd erg beschermend naar haar veulen en daarom geen makkelijke fokmerrie voor de mens. Ook de verwachting die er was bij haar vorige eigenaren, over het geven goede nakomelingen, heeft deze pony goed begrepen. Maar wie zij in haar essentie was werd onvoldoende gezien en begrepen door haar mensen. 

Het laatste veulen werd vroeg afgespeend, en de merrie werd opnieuw gedekt. Maar ze werd niet drachtig. De merrie was hierover zowel verdrietig als boos en werd narrig. Dat is de reden geweest van verkoop, en zo kwam zij bij de nieuwe eigenaren terecht.

Ik zie wel vaker dat als het paard voelt dat hij bij zijn nieuwe eigenaren mag blijven, er plotseling ‘gebreken’ aan het licht komen die om aandacht te vragen. Het nieuwe onderkomen is namelijk veilig. Ik informeerde of de ontstekingen aan het linkerbeen waren. Dat was zo. Ze was op dat moment erg kreupel, maar met ontstekingsremmers en pijnbestrijding ging het beter.
De dierenartsen hadden het over 'einde verhaal'. Zo voelde het voor mijn totaal niet. De linkerkant is bij zowel mensen als dieren de plaats van het gevoelssysteem. Deze pony liep links – op haar gevoelssysteem – kreupel, want zij kon met haar verdriet en woede niet verder lopen. Het was een roep om hulp die zich fysiek uitte. Het gebruikersdoel van fokken en presteren en verder nergens anders goed voor zijn, maakte deze ‘moedermerrie’ boos en verdrietig. Er is vast een ontsteking geweest, en op de volte linksom zag je de voorzichtigheid nog een beetje. 

Ik vergeleek het met een muisarm bij een mens. Om haar te helpen bij het loslaten van haar verleden, is er een detoxkuur gegeven om de ‘verzuring’ er letterlijk uit te kunnen plassen. Ik heb de eigenaren gevraagd om bloed af te laten nemen. Dat hebben zij gedaan en het resultaat was dat er geen ontstekingswaardes meer te zien waren. De dierenarts was onder de indruk en stond voor een raadsel.

Nu oefenen de pony en haar ruiter lange, rechte stukken in stap in het bos. Voorzichtig, dat wel, maar vooralsnog lijkt het heel goed te gaan.

Zo zie je maar, als je intuïtie (als paardeneigenaar) iets anders zegt, kan het slim zijn om nog wat door te zoeken.

​Deze blog is op 2 juni 2020 verschenen op www.paardenplein.nl

​Ik breng een bezoek aan een renpaard dat alweer een jaartje bij zijn nieuwe eigenaresse staat. Ze vraagt mij om eens te kijken waarom dit paard zo snel van slag is.

Het eerste gevoel dat deze ruin mij doorgeeft is doodsangst. Hij denkt dat hij nog elk moment ‘afgevoerd’ kan worden richting slager! Dat is bij zijn vorige eigenaar ook een overweging geweest, indien hij niet verkocht zou worden. Dat is gelukkig wel gebeurd. Ik check dit verhaal en het blijkt inderdaad te kloppen. Deze schimmel heeft een flink aantal jaren op de renbaan gelopen. De trainer en eigenaar vonden de resultaten nogal tegenvallen. Een andere persoon die actief is in de rensport vond het toch wat zonde dat een gezond paard naar de slager zou gaan en heeft het dier overgenomen.

Na een poos ploeteren waren ook daar de resultaten teleurstellend en moest hij per direct weg. Gelukkig voor het paard kwam toen de huidige eigenaresse op zijn pad. Zij heeft hem onder haar hoede genomen. Zonder vooraf gestelde verwachtingen. 

De ruin laat me enorme innerlijke nervositeit voelen, en verdriet over het zomaar afgeschreven zijn. Momenteel wordt hij fantastisch verzorgd. Hij is mooi op gewicht en mag voor het eerst van zijn leven in de weide. Het nerveuze karakter is echter nog niet uit zijn systeem.

Nu hij een jaartje bij deze nieuwe eigenaar is, begint hij eindelijk te landen en krijgt hij lucht. Hij laat mij daarop meteen zijn hals zien, een beeld van d slokdarm, daar zit een dikke prop. Ooit heeft daar iets gezeten vermoed ik, te meer ook omdat hij mij meerdere malen een metalen buis laat zien. Over een slokdarmverstopping weet de huidige eigenaresse niets. Wat wel waar is, is dat hij kwam met een vreemde buiging in de hals en beschadigde mondhoeken. Het voelt heel rauw aan en er komen beelden van een honingpot. Honing heelt alle wonden, krijg ik te horen. En ondanks dat het misschien wat raar is, verzoek ik om eens te proberen om letterlijk wat honing door zijn voer te doen.

Dit paard heeft veel geruststelling nodig! Het idee dat hij nog naar de slager moet is na de helalingsessie verdwenen. Hij krijgt alle tijd om te helen en fysiek te herstellen van zijn zware carrière. Op mijn advies krijgt hij dagelijks een ruime hoeveelheid bietenpulp om hem te ondersteunen in geborgenheid en geruststelling.

Ik kan niet vaak genoeg benadrukken dat voor een paard een jaar niet lang is. Dat je bij een ongerust en nerveus paard met een verleden er goed aan doet om hem te helpen door middel van voer. Zoals bietenpulp als geruststellend papje voor de nacht. Het is daarnaast erg gezond voor de hele spijsvertering. 

P.S. Na dit consult is er met 2 weken al meer rust en ontspanning te zien bij dit paard. 

Deze blog is op 24 maart 2020 verschenen op www.paardenplein.nl

Deze keer mag ik met een staleigenaresse mee om te kijken of een paard geschikt is. Deze dame heeft een kleinschalige pensionstal en dito manege, gericht op centered riding. Het paard sprak haar erg aan, maar toch had ze wat bedenkingen en schakelde mijn hulp in. Zou het paard geschikt zijn of niet? 

De staleigenaresse heeft wel vaker een paard dat ‘opgeknapt’ moet worden, echter mag dat geen langdurig traject worden. In eerste instantie ben ik bang dat het paard niet inzetbaar is voor de manegelessen. De ruin laat me in het begin heel veel drukte voelen en ik heb het idee dat hij eerder manegepaard is geweest. Ik zie veel mensen, veel drukte en dat hij heel hard heeft moeten werken.
 
Uiteindelijk komt er een beeld binnen van veel handjes geklap! Het lijkt erop dat het paard van de markt komt, dat hij door iemand is ‘gered’. Hij laat me pijn voelen en een grote vermoeidheid. Pijn aan zijn oog. Het lijkt een soort staar, maar dat is het niet, het oog doet gewoon zeer! Het lijkt een ontsteking die veel (zenuw)pijnen geeft. Ik opper, om bij aanschaf, dat te laten onderzoeken door een dierenarts.
 
Hij zegt zelf: “Ik ben een aftands paard en ben gered van de slacht, omdat ze mijn kleurtje zo mooi vonden.” De ruin geeft me het gevoel dat de mensen die hem verkopen niet zo veel verstand hebben van paarden. Ze doen hem mooier voorkomen, dan hij momenteel fysiek is. 

Dan laat hij mij zijn karakter zien. Een buitengewoon lief en vriendelijk dier, dat enkele, niet te fanatieke lesjes,  op den duur wel aan kan. Hij is super met kleine kinderen en houdt van aandacht en vooral wortels! Dus is de vraag wat de eventuele nieuwe eigenaresse precies van hem verwacht.
 
Hij moet aansterken en op adem komen, en daarnaast moet het oog worden behandeld. Het mankement aan zijn rechterachterbeen lijkt op een oude blessure van vroeger; een gescheurde broekspier. Hij heeft ook voor de wagen gelopen, ik krijg namelijk het beeld van een been over het lamoen. Maar toen was hij nog jong en onbenullig. “Nu weet ik wel mezelf te sparen!” De pijn aan het rechterbeen komt extra op bij koud weer en nattigheid, want dan worden zijn spieren stram.  

Hij geeft aan: “Ik kan zo niet verder lopen (dat gaat over doorzetten en volhouden), ik moet op rust en van dat pijnlijke oog af.” Toch is het, zeker qua karakter, een gouden paardje! Maar je kan met hem zo maar eens een halfjaar onder de pannen zijn. De dame die mij heeft meegenomen geeft aan dat ze gaat nadenken over een eventuele aanschaf.

Deze blog is in februari 2020 verschenen op www.paardenplein.nl

De vragen van de eigenaresse zijn deze keer relatief eenvoudig. Zij wil graag weten hoe het met haar paard gaat, of hij happy is met zijn werk en of hij misschien lichamelijke klachten heeft. ‘Makkie’ zou je denken, maar niets is minder waar…

Ik onderneem meerdere pogingen om met het paard Diamant in contact te komen, maar ik kom er niet helemaal uit. Wat steeds weer naar boven komt is, ‘wat is er met je gebeurd’? Ik vraag het hem, maar hij weet het zelf ook niet goed. Hij heeft het meerdere keren over een ongeluk en zijn verdriet daarover.

Eerst denk ik letterlijk aan een ongeluk, maar dat blijkt niet zo te zijn. Het is een 'ongeluk' waardoor hij gebrek aan energie heeft. Ik hoor ‘een ongeluk zit in een klein hoekje’ en dan krijg ik het beeld van beestjes in zijn bloedbaan. Het paard voelt moe aan. De beelden flitsen van het paard naar zijn de eigenaresse en weer terug. Gaat dit nu over het paard? Of vertelt hij over zijn eigenaar?

Diamant en zijn eigenaresse hebben een goede, hechte band, dat is mij wel duidelijk. Hij maakt zich zorgen en wil dit graag kenbaar maken. Iets met verdriet, afname, ongeluk, maar ik weet het niet te plaatsen. Diamant snapt het zelf ook niet goed en daarom komen de beelden ook warrig bij mij binnen.

We moeten geduldig zijn. En dan laat hij mijn zien hoe hij was. Hij heeft veel vuur en power en is in de basis een zeer trots paard. Hij laat me voelen dat hij machtig kon bewegen. "Gebruik het woord machtig," zegt hij, "dan weet mijn baas dat ik het ben die spreekt." 

Diamant heeft een open, vriendelijk en zeer loyaal karakter. Naar zijn baasje toe is hij zelfs een goedzak en een harde werker. Alleen niet op dit moment! En weer komen de moeheid en spierpijn opzetten. Opnieuw ‘een ongeluk zit in een klein hoekje’ en opnieuw een klein beestje in zijn bloed. En dan schiet de ziekte van Lyme door mijn hoofd!

Zijn derde chakra komt in beeld (daar waar je karaktereigenschappen en identiteit wonen), en daarna zijn tweede chakra, je levensenergie/ vreugde, woont daar). Deze zijn beiden naar achter geschoven en zitten dus niet op hun plek. Dat geeft een energetische verstoring. Ik vertaal het zo: ‘Een klap op zijn trots door ziekte’ (derde chakra), en traag in de levensenergie (tweede chakra).

​De eigenaresse laat bij een gerenommeerd dierenarts de bloedwaardes testen op ziekte van Lyme. En wat blijkt: positief! Samen met de arts zetten zij een traject in om de balans weer te herstellen. Wat fijn dat we samen met Diamant deze puzzel hebben kunnen oplossen. 

Deze blog verscheen in januari 2020 op paardenplein.nl

James – het paard – begint te vertellen. Hij krijgt tegenwoordig een superverzorging en is daar erg blij mee. Hij heeft in zijn leven nog nooit zo’n liefdevolle en goede verzorging gehad. Daarna zegt hij: "Kijk maar niet achterom." Een boodschap voor zijn baas. Ik ben door de eigenaar gevraagd om naar dit paard te kijken. Hij wil er graag achter komen wat James nog zou kunnen en willen. Ik krijg een beeld dat hij niet meer zo fanatiek de sport in kan als dat hij ooit deed. En dat hij gezellige buitenritjes ook helemaal oké gaat vinden!
 
James laat mij zijn karakter zien. Het paard heeft een grote bereidheid tot werken en is betrouwbaar. Het is een goede springer en daar is hij heel trots op. James is ook erg vriendelijk, hij heeft een enorm groot hart en is gul in het geven van liefde aan zijn ‘mens’. Het is een opmerkelijk opgeruimd en opgewekt paard. En hij laat me dankbaarheid zien als hij met een trots gevoel over zijn baas vertelt.

Ik vraag of hij pijn heeft. Zijn eigenaar wilde dit graag weten. James laat mij tot drie keer toe twee dingen tegelijk en door elkaar heen zien. Alsof dat met elkaar te maken heeft. Ik begrijp het niet direct en moet even zoeken met James. Hij voelt benauwd aan en zijn adem zit hoog. Hij maakt zich zorgen om zijn benauwdheid. Maar er is ook iets met zijn benen en dan vooral met rechtsvoor. 

James is verkocht, omdat hij te veel zou struikelen en zijn werk niet meer aan kon. Hij laat me dingen zien; een soort cross, buiten in het bos. ‘Ik ben een goede springer.’ En dan laat hij me voelen. ‘Ik kan gruwelijk hard gaan.’ Daar is James trots op.

En dan volgt het beeld van rode jassen. Ik begrijp dat hij een jachtpaard is geweest en is verkocht met het verhaal dat hij iets te veel zou struikelen. Dat gebeurde vaak en hij moest dan ook heel hard hijgen. Hij was tijdens de jachten (naar verhouding) ook snel buiten adem. Voor het niveau dat gevraagd wordt bij de slipjachten was dat een serieus probleem. Hij had dan ook pijn. Of hij nu pijn heeft aan zijn voorbenen krijg ik niet helemaal duidelijk. Dit paard is nogal hard voor zichzelf.

​Het is een trots en blij paard met wat beperkingen. Maar voor de recreatiesport is dat niet erg. Met de kanttekening dat hij het dus ietsjes rustiger aan moet doen. Hij wil vooral lol en plezier, en zegt dat zijn eigenaar dat vast niet zo’n probleem zal vinden. En hij lacht!

Deze blog is in december 2019 gepubliceerd op www.paardenplein.nl

​Ik rijd door de weilanden in Friesland op weg naar een grote pensionstal. De eigenaresse van een oudere merrie heeft me gevraagd langs te komen. Het gaat niet zo ‘soepeltjes’ sinds de verhuizing van het dier naar de nieuwe stal.

Op deze stal zijn er twee mogelijkheden om je paarden te houden. Overdag in het land en ’s nachts op stal of in een groepsaccommodatie, 24/7 buiten. De inloopschuur is ruim van opzet en er ligt een dik pak stro. De eigenaresse vertelt dat ze van de Randstad naar Friesland is verhuisd en voor haar paard dit mooie plekje heeft gevonden. Maar sinds de verhuizing gaat het niet meer zo ‘soepeltjes’ met deze donkerbruine merrie.

De merrie lijkt geen aansluiting te vinden bij de bestaande groep groep. Ze heeft het met een andere merrie aan de stok gehad en kijkt triest uit haar ogen. Ze doet nukkig naar groepsgenoten (oren in de nek) en jaagt ze weg. De eigenaresse geeft aan dat de merrie altijd hoog in de rangorde stond op haar oude adres, maar nu – op de nieuwe stal – heeft ze zo haar twijfels over het welbevinden van het dier. Natuurlijk hakt een verhuizing er bij menig paard behoorlijk in, maar in dit geval krijg ik toch het sterke gevoel dat het paard allen maar zegt: "Laat me toch met rust!"  

De merrie ziet er goed uit voor haar leeftijd. Intuïtief besluit ik haar eerst te bekijken in haar bewegingen. Als zij loopt, is zij heel stram. Ze laat me vooral twee zere voorbenen voelen. "En rechtsachter," voegt zij eraan toe. Ze geeft aan: “Ik ben niet meer zo sterk, ik ben niet meer wie ik was,” en dan komt er verdriet…

De merrie beseft dat ze hard aan het aftakelen is. Het is niet meer vanzelfsprekend om een hoge positie in de groep te bemachtigen. Ze is het leven aan het loslaten en geeft aan dat haar taak er op zit. Ook haar ‘functie’ richting de eigenaar die over verbinding en toewijding gaat, is nu volbracht. En functieloos een beetje rondlopen in een weide is niet aan deze altijd hardwerkende merrie besteed. En belangrijker nog, ze heeft pijn aan drie benen en laat me ook een stuk in haar rug voelen.

Helaas is dit geen verhuizingsprobleem of een probleem wat op te lossen is met een andere stalling of training. Dat hoopte de eigenaresse natuurlijk wel. Ze zijn al heel wat jaren samen en dan is dit een slecht bericht.

"Ik wil niet dat mijn paard pijn moet lijden, omdat ik haar niet zou kunnen missen," zegt de eigenaresse. Ik adviseer haar om de dierenarts in te schakelen en de artrose te bekijken op foto’s. Dan krijgt ze zekerheid, de dierenarts kan waarschijnlijk ook iets zeggen over de hoeveelheid pijn die de artrose geeft.  

Een tijdje later krijg ik een terugkoppeling van de eigenaresse uit Friesland. Drie kapotte benen en een zere rug… Ze zal de oude merrie rustig laten gaan. 

Deze blog is op 19 november verschenen op www.paardenplein.nl