Tegen heug en meug

Foto: Pixabay

Het lijkt of de casussen de laatste paar maanden steeds iets complexer worden, of precairder zelfs. Ik heb deze reading zelf als schokkend ervaren, dus ik wil de lezer graag op voorhand waarschuwen. Een persoonlijk leerpunt voor mij is, dat wanneer er twee beelden tegelijk binnenkomen, die ogenschijnlijk met elkaar te maken hebben, ze te makkelijk aan elkaar gekoppeld worden. Maar dat is echt te simpel! Twee beelden die tegelijk binnenkomen hebben met elkaar te maken. Maar de volgorde of context dient absoluut te worden onderzocht!  

Zo ook bij Rocky. Vooral bij Rocky, want zijn kwestie ligt gevoelig. Toen ik afstemde op Rocky is het eerste dat hij mij liet voelen, een groot sexueel misbruik. Ik schrok er in eerste instantie van. Het kwam als een klap bij mij binnen. Het voelde vies en machteloos aan. Daarnaast kwam het beeld van zijn eigenaresse binnen.
Direct daarna verbrak Rocky het contact. Dit gebeurde tot viermaal toe, en steeds als we weer contact maakten, vertelde hij een stukje van zijn verhaal.

Er is Rocky in het leven zeer groot onrecht aangedaan. In zijn levensenergie was hij tot niet meer dan een grote stijve piemel geworden. Dat was het enige wat telde. Hij bleek een dekhengst te zijn geweest. Een die op natuurlijke wijze dekte. Wel zo’n honderd dekkingen per dekseizoen.
Wie Rocky in zijn essentie is, deed er geheel niet toe. Hierdoor is hij in zijn 2e chakra (dakje billen) gebroken. De tweede chakra staat voor levensenergie, vreugde, power, creativiteit en seksualiteit.

Door het vele dekken verloor hij zijn enthousiasme, hij wilde het op een gegeven moment niet meer doen. Hij had geen puf, geen energie en werd somber. De hengstenboer had echter een trucje bedacht om Rocky weer actief te krijgen. Hij kreeg iets waardoor zijn piemel uit de koker kwam te hangen. Hij kreeg doekjes met lekkere geurtjes onder zijn neus. En de hengstenboer hielp Rocky letterlijk een handje. Vandaar dat het zo vies aanvoelt. Temeer ook omdat het ging om het gewin van de hengstenboer, het ging helemaal niet over deze mooie hengst. 

Toen hij het echt ‘niet meer deed’ en hij zich afsloot en nog somberder werd, werd hij verkocht. Rocky was toen 12 jaar. Hij is is eventjes bij een manege-achtig bedrijf geweest. Omdat hij zo stoïcijns was en sloom, moest hij daar vrij snel weg.
Aan dat bedrijf heeft het paard niet direct negatieve herinneringen, alles was beter dan dat dekken. Rocky is depressief. En hoewel de lucht voor hem zo zoetjes aan wat opklaart, vormt zijn verleden als gewezen dekhengst een groot trauma. Er is een punt geweest dat hij het opgaf. 

In de basis is een Rocky een paard in de categorie ‘stille wateren, diepe gronden’. Hij is stil, observeert, is nuchter, heeft een hoge emotioneel intelligentie en hij houdt van rust. Hij zou prima gedijen bij wat routine werk, hij vindt het fijn om te weten waar hij aan toe is en wat er verwacht wordt. Niet te veel poespas. In wezen is dit paard recht voor zijn raap en super eerlijk.

Zijn nieuwe eigenaresse kwam ook in beeld en ik bleef in verwarring achter. Hoe moest ik dit nu interpreteren?
“Zij zit me zo op de huid”, zei Rocky, “ze knuffelt  me dood en zit te pas en te onpas aan me.” Hij stelde de overdosis knuffels niet op prijs. Dat appelleerde aan zijn trauma, ook daar werd opdringerig aan hem gezeten. Deze verwonding zit te diep. 

Toen ik dit heel voorzichtig met de eigenaresse besprak bleek dat zij zich van geen kwaad bewust was. Ze had zo met hem te doen en gaf hem als het ware een overkill aan liefde, wortels en knuffels. Heel menselijk natuurlijk, maar net in dit geval niet de juiste benadering. Ze schrok van het verhaal en gaf aan dat ze er vanaf nu rekening mee zal houden. 

Nu pas, na vier ontmoetingen, is daar eindelijk de opluchting van Rocky. Ik hoor een hele diepe zucht. Zijn verhaal is er voor het eerst uit, een verhaal wat hij bijna niet kon vertellen.

PS: in overleg met de eigenaresse mocht deze blog geschreven worden.

---