Theorie 9; Chakra 7, verbinding met het universum

De zevende chakra wordt ‘kruinchakra’ genoemd. Bij het paard bevindt de kruinchakra zit precies tussen de oren op het dakje van de schedel. Het is niet het eindpunt van de energiestroom door alle chakra’s. Via deze chakra kan een verbinding worden gemaakt met het universum, de wereld verder dan die van ons.  Via de kruinchakra stemt het paard af op een hogere bewustzijnstoestand, daar waar tijd en ruimte oneindig zijn. Dit gaat in nauwe samenwerking met de keelchakra en het derde oog chakra.

In een ideale toestand werken deze chakra’s in harmonie met elkaar en zorgen voor wijsheid. Niet bij ieder paard is deze 7e chakra even ontwikkeld. Uit mijn ervaring lijkt het deels samen te hangen met de mate van intelligentie van het dier. Maar ook ‘weet’ ik dat de ontwikkeling en de mate van balans van de kruinchakra sterk afhankelijk is van de zorgvuldigheid waarmee een paard wordt ingezet voor zijn gebruiksdoel. Een paard met een gezond stromende zevende chakra ziet er charismatisch uit, is helder in zijn communicatie en tevreden in zichzelf.

---

Bij een te open kruinchakra komt een paard zeer gelaten, bijna depressief over. Je kunt het gevoel waarnemen dat het dier het leven heeft opgegeven. Het gevoel van onmachtig te zijn over de eigen situatie en afgesneden te zijn van ‘alle’ leven.
Bij een te gesloten chakra maakt een paard een continu vermoeide indruk. Hij sloft uitgeput voort en heeft ook het afgesneden gevoel van nergens bij te horen. Het paard voelt zich minder dan een ‘ding’ en weet dat er niet veel waarde wordt gehecht aan zijn ‘Zijn’ en zijn leven. Naast chronische vermoeidheid kunnen zich in dat geval ook huidproblemen voordoen. Omdat de huid het grootste zintuig en tevens beschermlaag is, kan dit orgaan geïrriteerd raakt wanneer een dier zo wordt aangetast in zijn wezen.

​Deze zomer heb ik een reis naar Kirgizië gemaakt en helaas heb ik daar vele paarden gezien die chronisch vermoeid waren. Ze kenden geen ‘waarde’ en voelden zich afgescheiden van het leven. Ik zal een voorbeeld geven.

---

In Kirgizië werd er alleen op hengsten gereden. Ze waren allen zo mak als een lammetje. Bij de nomaden moesten zij keihard werken en kregen slechte verzorging. De paarden maakten een zeer vermoeide indruk en waren geheel afgesloten. Het was moeilijk om contact met ze te maken. Toen ik tijdens een ritje tegen mijn paard zei dat hij niet bij iedere pas een hap gras mocht nemen, dat hij straks de tijd zou krijgen om te eten kwam er een heel boos antwoord terug. “Dacht dat maar niet, straks word ik vastgeknoopt aan een paal en sta ik daar maar te staan!”
Een gevoel van waardeloosheid overviel me. Een totale gescheidenheid van leven en eigen wil. “Als ik niet meer functioneer, gebruiken ze gewoon een ander en wordt mij de keel doorgesneden!” In opperste verbazing en met ontzetting heb ik gekeken naar hoe de paarden tot wegwerpartikelen waren verworden. Ik begreep dat totale afsluiting de enige weg was om te overleven. Het stemde mij verdrietig om te zien dat de mensen, waarvan ik dacht dat het een natuurvolk was, zo met hun dieren en hun natuurlijke omgeving omgingen. Het leven was hard op de vlakten hoog in de bergen. Voor mensen, maar zeker ook voor paarden. Alle dieren sloten hun  kruinchakra af, waardoor er geen ruimte was voor spiritualiteit en wijsheid.

​Wat ik zocht in Kyrgizië was stilte, ruimte en de ervaring dat alle levensenergieën één zijn. Helaas was deze laatste pijnlijk genoeg ver te zoeken.

Hiermee zijn we aan het einde gekomen van de theorie serie over de Chakra’s. Op ‘De Heldere Kijk’ kun je ze allemaal nog eens teruglezen.

---