Voor de sier in de weide

Vandaag mag ik op bezoek bij een Belgisch trekpaard. De dochter van de eigenaar heeft mij ingeschakeld omdat zij zich wat zorgen maakt over het trekpaard.
Hoewel zij niet de echte eigenaar is, verzorgt de jongedame haar het meeste en is al druk in de weer geweest met mijten, wassen en scheren van de voorbenen. Ella zo heet de merrie is blij met mijn komst en laat dat ook duidelijk merken door mij uitbundig te begroeten. De vraag is “hoe gaat het nu met haar”, Ella kijkt soms zo verdrietig”.
​
Dat is zij ook en zij wil heel erg graag haar verhaal vertellen, bevestig ik. Hoewel dit grote trekpaard er aan de buitenkant groot en sterk uit ziet, voelt zij zich van binnen heel zacht en klein! Ella begint te vertellen dat zij weinig opvoeding heeft genoten, in de zin van, dat zij niet veel door mensen opgeleid is. Dat blijkt te kloppen omdat zij alleen in het bos, toch best angstig en schrikkerig is.
Ella weet niet zo goed wat ze moet doen of wat er van haar verwacht wordt. “Die schapen, die er zijn, daar ben ik wel blij mee, hoor”. Maar het zijn geen soortgenoten. Dat is toch anders gaat Ella verder. “Ik ben best heel erg alleen, kun je niet vragen of ik moeder mag worden”? Volgens de dochter mag dat wel en kunnen ze dat gaan verzorgen.
Dan begint Ella te vertellen over haar eigen moeder. Zij had een hele goede lieve moeder en op een dag was dat plots afgelopen! Verdriet welt op. Ella weet nog dat ze op reis gingen, toen is er heel erg vlot, hakketak haar staart afgehakt! Zonder verdoving. Ze was helemaal in schok, verdrietig dat ze zo is verminkt. In totale verwarring weet ze het niet meer goed details want daarna is zij vrij snel verkocht en bij haar moeder weggehaald. De dochter weet te bevestigen dat Ella speciaal nog naar Frankrijk moest voor het amputeren van haar staart. En dat zij in België is gefokt. Met minder dan 1 jaar is Ella, hier terecht gekomen.
Een gevoel van machteloosheid maar ook radeloosheid overspoelt mij als ik mijn handen een healing geef. Ella huilt. Er gaat een grote schok door Ella haar lijf, als zij via haar keelchakra dit hele verhaal “loslaat”.
“Tja en toen stond ik hier, alleen met de schapen”. “En weet je, eigenlijk ben ik “aangeschaft” voor de sier, hier in de weide”! Omdat Ella geen kuddegenoot heeft gekend, is zij dat bange kleine meisje gebleven. Dat is de reden van angst in het bos. Het verhaal van deze mooie Belg is heel erg confronterend voor de dochter. Zij doet, als niet eigenaresse, al haar best maar nu extra! En gaan ze samendoen en samen zijn!
 
 *het paard op de foto is niet het paard van het verhaal. 

---