Een zeldzame storing bij een trots eventing paard

De eerste keer dat ik bij het paard kwam kijken, kwam hij niet veel verder alsof hij een enorme klap tegen zijn hoofd heeft gekregen. Het paard ziet er vreselijk beschadigd uit met allemaal wonden aan zijn hoofd en een paar aan zijn benen. De eigenaren weten niet wat er is gebeurd. Na het afsluiten de avond ervoor, troffen zij het paard de volgende ochtend zo aan.
Zou hij hebben vastgelegen? Heeft hij gruwelijk zijn hoofd gestoten aan de balk er boven? We tasten in het duister maar wat het paard mij wel zeer duidelijk laat voelen is “alsof je een enorme klap in het gezicht krijgt”. Hij is geschrokken en voelt heel beduusd aan. De keer blijft het voornamelijk bij een healing aan dit gave eventing paard.
Een hele tijd later wordt gevraagd of ik weer bij het paard wil komen, hij doet zo raar. Opnieuw ziet deze eventer er verschrikkelijk uit. Zijn hele hoofd kapot en de stalwanden onder het bloed. Het paard is heel erg verdrietig omdat de klap die hij dan krijgt zo vanuit het niets komt dat hij denkt dat hem dat van buitenaf wordt aangedaan. De hopeloosheid komt enorm door. “Waarom krijg ik zomaar klappen?” Hij houdt zich fysiek sterk en probeert zich staande te houden. Mentaal en in zijn spirit is hij helemaal “vertrokken”. Doods kijkt hij uit zijn ogen. Ik zeg tegen de eigenaren, “hij staat er wel maar is niet hier”. Opnieuw doen mijn handen het werk en begint de healingssessie. Hij moet van ver komen, zeg ik. Het duurt even en als of je een muntje in het koffiezet apparaat laat vallen, valt hij, zijn zijn, terug in zijn lijf! Wonderlijk, de eigenaren zagen het ook! Op datzelfde moment komt de glans in zijn ogen terug. Maar ook haast tegelijkertijd overwelmt het verdriet en de machteloosheid.
Ik leg het paard uit dat hij geen klappen krijgt maar dat hij zelf “zomaar” valt. Dat er in zijn lichaam iets niet goed is. Het heeft te maken met spanningsopbouw, van leuke spanning maar het kan ook stress zijn van een wedstrijd bijvoorbeeld. Het beeld van een zenuwstelsel waarin de stofjes wel opbouwen maar niet afvloeien komt in beeld. De opbouw van te veel kan je aan zijn ogen zien en de eigenaren houden dat ook heel goed in de gaten.
Toen ik niet heel erg lang daarna opnieuw moest komen, wist ik dat het mis was! De eigenaren wisten het niet meer. Ze hadden veel aan ontspanning gedaan met rijden. Hielden hem goed in de gaten en toch heeft hij een aanval gehad. Het paard springt omhoog, laat me voelen hoe hij doolt. Gaat op zijn achterbenen staan met zijn hals hoog in de lucht omdat hij het zo benauwd heeft. Er komt een stroom van dikke paniek, omdat hij opnieuw weer zo is
overvallen door de aanval. Zijn bewegingen zijn ongecontroleerd en hij slaat met zijn hoofd tegen de stal wanden. Het voelt als een complete stoomstoring! De dierenarts is in de tussentijd ook tweemaal geweest. Epilepsie komt niet vaak voor bij paarden. Zelden eigenlijk, daarom moesten wij ook zo goed zoeken. De combinatie van de fysieke bevindingen (door de dierenarts) en het vertalen over hoe het paard zich voelt, door mij, is de conclusie daar: epilepsie. De laatste sessie dat ik dit paard mocht begeleiden, ging over zijn eigen afscheids-en sterfproces. Het trotse en hardwerkende eventingspaard is waardig en rustig gegaan!

---