Gedachten van een ouder paard

Foto Pixabay

Vandaag mocht ik op bezoek bij een enthousiaste eigenaresse en haar al wat oudere paard. De grote, witte schimmel is in het begin wat rustig. Hij zegt: “Ik ben oud en op.” Hoewel hij nog maar 20 jaar is, voelt hij veel ouder aan. Hij vertelt mij dat hij hard heeft gewerkt, misschien wel een beetje te. De dochter van de eigenaresse bevestigt dat hij het laatste wedstrijdje nauwelijks meer vol kon houden. De grote ruin laat me voelen dat hij de wedstrijden altijd erg leuk vond, dat hij mentaal ook nog graag mee zou doen, maar zijn lijf doet het niet meer zo goed. 

Hoewel hij niet kreupel loopt, heeft de eigenaresse zo haar twijfels of hij nog wel aan het werk wil. Ze denkt er zelfs over om hem naar een paardenrusthuis te brengen waar hij dan mag genieten van zijn oude dag. Op zich een hele liefdevolle gedachten met als doel het beste voor het paard te doen. 

De ruin overweldigt mij met zijn emoties en roept: “Nee dat wil ik echt niet hoor!”
Hij geeft hier meerdere redenen voor. Hij is als vierjarige bij deze eigenaren gekomen. Ze zijn dus al lange tijd samen en hij laat mij levensgrote loyaliteit voelen naar zijn mensen. Het overweldigt me hoezeer zijn bij zijn mensen wil blijven horen. 

Hij vertelt dat hij ook graag een beetje in functie blijft. Hij geeft me een omschrijving van een jong meisje, dat elke week op hem rijdt. Hij vindt dat geen arbeid, ze ‘rommelen samen lekker wat’. Het meisje is altijd erg enthousiast en weegt niets. De ruin lacht en geeft aan dat hij haar het paardrijden kan leren,  daar geniet hij enorm van. De eigenaar bevestigt verbaasd dat dit een exacte omschrijving is van het meisje dat op hem leert paardrijden. 

De laatste reden die hij geeft is dat hij zich heel veilig voelt in de kudde waar in hij nu leeft, hij heeft daar ook een rol. Ze zijn maar met zijn drieën in deze kudde, maar voor de wat zenuwachtige merrie is hij de rots in de branding. Nogmaals laat hij mij het beeld zien dat hij, hoe klein ook, graag een taak heeft in zijn leven.  Hij zegt letterlijk: “Als ik niets meer te doen heb, ga ik liever dood.”

De grote vraag van de eigenaresse - ‘is het een verstandig besluit om deze witte ruin naar een rusthuis te brengen’- is hiermee beantwoord. Hoewel dit vanuit liefde voor hem bedacht is, is het voor dit oudere sportpaard niet de beste oplossing. Hij geniet van zijn functies als leerpaard, rots in de branding en het gezelschap van zijn geliefde eigenaren. 

---