Ik kan je niet vinden...

foto gemaakt door Martienke

In februari berichtte ik dat het afscheid van Lavinas aanstaande was. Het is een indringend, verdrietig maar ook een mooi proces geweest. Een terugblik.

De datum dat de dierenarts zou komen was vastgelegd, samen overlegden we over het plan van aanpak. We bespraken mijn angst dat Lavinas zou gaan vechten tegen de dood, dat ze zich niet zou willen overgeven. We kiezen voor inslapen en niet voor schieten, wat eigenlijk een snellere methode is, omdat ik haar de stress van het vervoeren niet meer aan wil doen. Los van haar fysieke ongemakken ervaart Lavinas alles en iedereen in haar leven als stressvol. En dan is het zo ver.

Het eerste roesje waar Lavinas wat suf en high van wordt, gaat redelijk goed. We zijn gewoon in haar stal, op haar eigen locatie.  Ze kijkt me met een scheef aan en ik hoor haar zeggen: “Baas is dit goed”?
Suf strompelt zij naar buiten, naar een plek waar Rendac later goed bij kan komen. Met een overdosis slaapmiddel gaat ze eigenlijk mooi liggen. Maar dan begint het gevecht. Ik wist het. 

Ze galoppeert al liggend best heel lang. We houden haar hoofd vast en zeggen dat ze niet meer hoeft te vechten. Ze wordt rustig en ik praat tegen haar en aai haar. Het leven loslaten is eng en tegelijkertijd is het leven voor haar ondraaglijk. Na de tweede dodelijke injectie zakt haar ademhaling, ze kijkt nog een keer,  doet haar ogen dicht en ik hoor:  “Het is goed zo.”

Ik kijk en ik voel maar zie haar ziel niet vertrekken. Bij andere paarden waar ik afscheid van moest nemen zag ik de ziel altijd vertrekken, maar nu niet. Ik raak licht in paniek. Waar is zij nu? Ik ga haar zoeken in de lucide wereld en in het universum, maar kan haar niet vinden! Dagen achterheen kan ik alleen maar huilen. Wel hoor ik meermaals: “Lavinas heeft even tijd nodig”. Ik durf er niet op te vertrouwen dat dat echt zo is. Echter past het wel heel goed bij haar complexe karakter.

Na vijf dagen van diep verdriet moet ik weer aan het werk. Ik droog mijn tranen en ga op weg naar een sessie met drie paarden van één eigenaar. Als ik bij het eerste paard kom voel ik een tik in mijn gezicht.  In mijn hoofd zie ik Lavinas weven. Ik ben blij, daar is ze! Ze komt mij helpen.

Het eerste paard waar ik een sessie mee doe blijkt inderdaad te weven en te luchtzuigen. Het tweede paard is zeer nerveus en makkelijk paniekerig. Als we buiten in de roundpen met de behandeling van dit paard bezig zijn, komt er opnieuw een tik in mijn gezicht. Ik zie Lavinas haar gekte, het doorgedraaide. Ze kon haar kracht niet doseren en ik ben ergens wel blij met de tik, want dan weet ik dat zij het is.
Bij het derde paard komt ze opnieuw direct in beeld en ik weet: 'dit paard is erg geslagen en mishandeld geweest tijdens het inrijden en doorrijden'. De eigenaar bevestigt dat dit inderdaad het geval is geweest, tot haar grote verdriet.

Als ik op de terugweg weer in de auto zit barst ik in huilen uit. Maar deze keer van dankbaarheid, van geruststelling, ik heb haar weer gevonden en ze komt me helpen in dit werk.
Ik dank het universum voor deze immense steun.

---